Sunday, July 15, 2007

ΣΤΗΝ ΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ


Θα τρέξω μακριά τώρα, εντάξει;

Σου είπα τι πιστεύω, μοιράστηκα αλήθειες και μου τις έβγαλες ψέμματα. Εσύ, φίλε μου, εσύ, ερωμένη, εσύ, όλοι.
Αποφθεγματικά μιλάω συνέχεια και λέω μόνο αυτό που ξέρω σαν αλήθεια μου. Με την αφέλεια κάποιου που πιστεύει ότι όλοι ακούνε ένα παιδί. Να παραφρονήσω και να γίνω ΕΝΑ. Να υπερασπιστώ τον εαυτό μου σε όλους. Να αμυνθώ. Να σκίσω σάρκες και γω με την σειρά μου. Να σε πείσω για το ρολόϊ που μετράει και συ το αγνοείς και να με βγάλεις αγχωτικό και τρελλό. Να με κοιτάξεις με οίκτο και παντογνωσία στο άδειο βλέμμα σου. Αυτό το βλέμμα που για χρόνια πολέμαγα να το κάνω δικό μου. Να δώσω εξετάσεις, να κουρευτώ και να καπνίσω, να ντυθώ σωστά και να είμαι ροκάς ή μεταλλάς ή φλώρος. Ή ό,τι άλλο.
Βαρέθηκα να περιμένω στην ουρά για τις ταμπέλες. Θα πάω σ'αυτήν με τις ομπρέλες.
Γιατί είναι δυνατός ο ήλιος μου, εσύ κάτσε στην συννεφιά σου.

Τώρα είδα τι με κρατάει πίσω. Η ανάγκη μου να είμαι σαν εσένα.

Θα τρέξω μακριά τώρα, εντάξει;

Στους γονείς: ευχαριστώ για τις ξυλιές και για τα χάδια. Τα σημάδια που μου αφήσατε θα τα κάνω βάρκα νορβηγική και θα φύγω για μαύρους ωκεανούς, χωρίς φόβο.
Στους φίλους: σε πόσα κομμάτια μπορεί να χωριστεί ένας άνθρωπος μέσα σε μία ζωή; Πόσοι εγώ υπάρχουν εκεί έξω; Πόσοι εδώ, μέσα μου; Να' στε καλά. Που με χαϊδέψατε και που με φτύσατε και που με προδώσατε. Και που γελάσατε με τα αστεία μου. Που χτυπήσατε γόνατα μαζί μου και που κρατήσατε τα μυστικά μου. Όταν περπατάω, τα χνάρια μου στην άμμο είναι άπειρα. Όσοι και εσείς.
Στις ερωμένες: τι να πω; Μακάρι ο ξοδεμένος ιδρώτας μου να γινόταν αίμα, να έβαφα το φεγγάρι, μνημείο στην ιερότητα σας. Δεν μπορώ. Οπότε θα το βουλώσω. Τα χέρια μου που τρέμουν αρκούν.
Στους δασκάλους: αυτούς που με αγάπη με έσπρωξαν και αυτούς που με άγνοια με ελευθέρωσαν. Δεν ήταν η αμφισβήτηση μου από πείσμα. Έτσι μαθαίνω εγώ. Και εσείς οι λίγοι, με μάθατε.
Στους εχθρούς: ο πόλεμος με έκανε δυνατό. Ακόμα και όταν πέθανα. Εύχομαι να βρείτε τους εχθρούς που σας αξίζουν.

Να σου μιλάω και να μην με ακούς, δεν υπάρχει χειρότερη κόλαση. Να σε κοιτάω και να μην με βλέπεις, δεν υπάρχει χειρότερη κόλαση. Η οργή με εξαντλεί. Έφυγα. Φεύγω...

Πάντα μου έλεγες να μην περπατάω γρήγορα, ξεκόβω από τους άλλους. Ε, λοιπόν τώρα θα τρέξω. Μακριά. Εντάξει; Θα' ρθεις; Όχι, ε; Δεν πειράζει. Βλέπεις εκεί, στην στροφή του δρόμου;
Εκεί θα ξαποστάσω, να κάνω ένα τσιγάρο. Να δω τα δέντρα. Να με μυρίσω. Μετά θα σηκωθώ και θα αρχίσω να τρέχω πάλι. Αν έρθεις μαζί μου, καλώς.

Αν όχι,

εκεί στην στροφή του δρόμου

θα'ναι η τελευταία φορά που θα με δεις.

5 comments:

it is said...

να βάλεις τα καινούρια σου σπορτέξ που "τρέχουν πιο γρήγορα"...
και να προσέχεις μην πέσεις πάνω σε κανάν άνθρωπο έτσι όπως τρέχεις και τοον ποδοπατήσεις.

EggGod said...

Αυτός να προσέχει να μην μπει μπροστά μου.....
Τα καινούργια σπορτέξ φυσάνε.

Loth said...

..ΟΚ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΣΤΗΝ ΣΤΡΟΦΗ ..ΜΗ ΦΥΓΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ''ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΡΟΜΟ..''
ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΠ'ΤΑ ΣΠΟΡΤΕΞ ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΝ ΟΠΟΤΕ..
ΘΑ ΣΕ ΠΕΤΥΧΩ ΚΑΙ ΘΑ ΣΤΑ ΠΩ..ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΣΤΑΣΗ
ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ!!

karyatida said...

Απολογισμός!
κι ο λογισμός να τρέχει...!
εκεί που θα κάτσεις να ξαποστάσεις, γνώμη μου, κάτσε λίιιγο παραπάνω!

φιλιά

Lee said...

Panta xreiazetai enas apologismos prin pareis th strofh..

(auth h Karyatida, mou klevei tis atakes!!!)