Thursday, July 05, 2007

Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΩΝ ΚΥΜΑΤΩΝ


Πήγα και κάθισα δίπλα στην θάλασσα, βράδυ. Τα κύματα συχνά μιλάνε.
Να πιώ και να κοιτάω το φεγγάρι. Άρχισε να βγαίνει τρομαχτικό, κόκκινο, σαν να αναδύοταν μέσα από αίμα. Όταν κάθεσαι μόνος σου σε τέτοια μέρη, οι φωνές των ημερών σε βρίσκουν. Δεν το'χεις πάθει;
Σαν να ξεκινάει ένα γραμμόφωνο μέσα στο κεφάλι σου, ένας τηλεφωνητής.
"Έχετε 15 μηνύματα"
"Δεν θέλω να τα ακούσω"
"Θα τα ακούσεις"

Είσαι ένας κομήτης, μου είπε η πρώτη και δεν άκουσα άλλες. Ένα αστρικό σώμα που λάμπει τρομερά και για λίγο. Μετά καίγεται στην ατμόσφαιρα και χάνεται. Τα δίνεις όλα και δεν κρατάς καμία πισινή. Θα χαθείς σαν τον Ίκαρο. Επαγγελματικά, ανθρώπινα, κοινωνικά λάθος. Είσαι μία εκπνοή ανακούφισης. Ένα ανοιγόκλειμα των ματιών.

Τα κύματα μιλάνε συχνά. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι μιλάνε συνέχεια. Κάτι τρελοί μαθηματικοί που λένε ότι υπάρχει μοτίβο στην διαδοχή των κυμάτων που σκάνε στην παραλία. Ένας αλγόριθμος μυστικός, που όμως έχει συγκεκριμένο κώδικα και τον οποίον θα βρούνε οι άνθρωποι κάποια στιγμή.

Μία χαμένη νυχτοπεταλούδα πασχίζει δίπλα μου στην άμμο, να πετάξει. Το νωπό έδαφος και η υγρασία την έχουν κουράσει. Τα φτερά της είναι σχεδόν λευκά. Πηγαίνει όλο και πιό κοντά στα κύματα που νωχελικά ξοδεύονται, τραγουδώντας, πάνω στην παραλία. Η κακομοίρα κοπανιέται σχεδόν με αγωνία να πετάξει. Τα κύματα δεν σταματάνε. Ποτέ.

Τελείωσε και το ποτό που έπινα. Σηκώθηκα και έβγαλα τα παπούτσια μου, να περπατήσω λίγο στο νερό, να αφήσω τα κύματα να με δροσίσουν. Αλλά κάτι με σταμάτησε. Τρόμαξα σαν κάτι να με απειλούσε. Πρώτη φορά βιώνω αυτού του είδους την σχιζοφρένεια. Η θάλασσα να θέλει να μου κάνει κακό. Το φεγγάρι είχε ανέβει κι' άλλο, για να βλέπει καλύτερα μάλλον. Κοντοστάθηκα, αναποφάσιστος. Κοίταξα πέρα μακριά, τον αντικατοπρισμό του φεγγαριού πάνω στο μαύρο νερό. Σαν να πνίγεται ο ουρανός μέσα σε πίσσα. Άκου τώρα...

Ο θόρυβος από τα κύματα- το πάφλασμα τους, το τραγούδι τους- πιό έντονος τώρα στα αυτιά μου. Οι φωνές τέρμα τώρα, μόνο τα κύματα. Ένα σφίξιμο βαθειά μέσα μου, μία ανάγκη να τρέξω μακριά από το νερό. Ιδρώτας στο μέτωπο μου. Αγωνία στο βλέμμα μου.
"Είσαι ένας κομήτης που θα πέσει και θα σβήσει στην θάλασσα"
Κοιτάω κάτω για την νυχτοπεταλούδα. Δεν φαίνεται πουθενά, ενώ ήταν εκεί μπροστά μου. Τα κύματα, σαν να γελάνε. Το φεγγάρι σαν να περιμένει. Ο αέρας σταματημένος.

Έτρεξα μακριά, σαν παλαβός. Δεν κοίταξα πίσω ούτε μία στιγμή. Σταμάτησα να τρέχω, μόνο όταν δεν άκουγα τα κύματα πιά. Αυτοσυντήρηση; Δεν θέλω να' μαι κομήτης. Θέλω να είμαι το νόβα που θα εξατμίσει όλα τα νερά. Ωχ, νόβα. Και αυτό στιγμιαίο, ένα μπραφ και τέρμα. Όχι, όχι νόβα. Ήλιος θέλω να' μαι. Μα και οι ήλιοι σβήνουν κάποια στιγμή. Καμία ελπίδα, το μυαλό κόλλησε, δεν ανακαλύπτει συμβολισμούς νικηφόρους.

Κομήτης, ήλιος, νόβα. Better to burn out than to fade away. Χαμογελάω αυτάρεσκα. Ένας ξυπόλητος παράφρων στην μέση του πουθενά. Ξαφνικά, ήχος από κύματα με φτάνει. Αρχίζω πάλι να τρέχω. Συνέχεια, να ξεφύγω από το νερό που θα με σβήσει. Σαν την νυχτοπεταλούδα.
Δεν χρειάζεται να σπάσετε τον κώδικα των κυμάτων. Εγώ θα σας πω τι λένε. Το λένε ξανά και ξανά.

"ΘΑ ΣΒΗΣΩ ΤΟ ΦΩΣ ΣΟΥ, ΘΑ ΣΒΗΣΩ ΤΟ ΦΩΣ ΣΟΥ, ΜΙΚΡΕ ΚΟΜΗΤΗ"

Έτρεξα, έφυγα.

Δεν γύρισα ούτε για τα παπούτσια μου.

8 comments:

Loth said...

ΛΕΝΕ ΟΤΙ Η ΧΡΥΣΗ ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΠΕΤΑΛΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ..ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑΘΕΛΑ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ..

ΑΤΕΛΕΙΕΣ..ΚΑΜΙΑ ΠΙΣΙΝΗ..ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ Η ΝΥΧΤΟΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΕΣΒΗΣΕ ΣΤΑ ΚΥΜΑΤΑ?

ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΦΩΣ ΣΟΥ..
ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ

Φαίη said...

Μωρέ ας κατορθώσουμε νά'μαστε αυτόφωτοι κι ας είμαστε και κομήτες...

Crazy Chef said...

θα σας καψω μικρα κυματα.....

aggelika said...

Μπορεί ο Ίκαρος τελικά να γκρεμίστηκε, χάθηκε όμως στην προσπάθεια του να αγγίξει τον Ήλιο!! Άρα κομήτης! Μπορεί να διαρκεί λίγο αλλά το φως του τους τυφλώνει όλους!!

an205 said...

Σαλπάρισε μια νύχτα με πανσέληνο
και στο στερνό του γράμμα μου 'χε γράψει:
«Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο
και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει»

it is said...

Όταν ένα αστέρι πέσει στη θάλασσα δε σβήνει... την εξατμίζει... ή μάλλον την κάνει να εκραγεί καθώς η θάλλασσα όσο μεγάλη και να φαίνεται για εμάς, είναι μικρή μπροστά σε ένα αστέρι... δεν έχει τη χωρητικότητα που απαιτείται για να χωρέσει την ενέργεια του άστρου... οπότε, αφού βεβαιωθείς πως είσαι άστρο... βούτα...
Απλώς έχεις ακόμη αμφιβολίες...

EggGod said...

@Loth: Ούτε εγώ το νομίζω. Αν είναι να το σβήσει κάποιος, θα' μαι εγώ αυτός...

@Φαίη: Χτύπησες χοντρή χορδή. Αυτόφωτοι...Θεέ μου.....

@crazy chef: Μ' αρέσεις.

@aggelika: Εμένα με πονάει που τυφλώνομαι και γω μαζί....

@an205: Έτσι. Και ας μην μείνει τίποτα. Μόνο ιερές στάχτες.

@itis: Πώς βεβαιώνεται κανείς ότι είναι άστρο;

it is said...

Γδύνεσαι και βουτάς στη θάλασσα... :)
Θα είμαι εκεί να σε βλέπω αδερφέ μου... να περηφανεύομαι για πάρτη σου... αλλά θα είσαι μόνος σου σε αυτό και το ξέρεις :) Φιλιά και φιλία...