Wednesday, June 27, 2007

IN EXTREMIS 1


Κρατάω μία πισινή

ή

περιμένω να σου πω κάτι μέχρι να μου αποδείξεις ότι αξίζεις να το ακούσεις

ή

δεν βρίσκω ποτέ τα κότσια να σου πω την αλήθεια μου και πάντα σε λούζω με το θέατρο μου.

Μακάρι να'σουνα εδώ. Να σου πω ότι είχες δίκιο που μου λεγες ότι όλα είναι μαθήματα. Σε μισώ τόσο που σε αγαπάω τελικά. Για τα ξυράφια που μου χάρισες με κάθε μάθημα. Για τα σκατά μου που με έκανες να τα φάω για να ξεράσω εμένα μετά. Να σου πω ότι τελικά είχες δίκιο. Δεν υπάρχει ασφάλεια. Στο μυαλό είναι η θαλπωρή, ένα παιχνίδι με νοήματα. Δεν υπάρχουν λιμάνια, μόνο ταξίδι. Και είναι δύσκολο.

Χτες έφαγα ένα πακέτο και ακόμα το χωνεύω. Με πήρε το μάτι μου σε κάποιο μπαρ, στις τουαλέτες. Πήγα και καλά για κατούρημα. Πήγα να κλάψω. Μετά είπα ότι με ενοχλούσε ο φακός μου. Κανείς δεν πήρε γραμμή. Αυτό με έκανε να θέλω να κλάψω κι' άλλο. Τα κατάφερα αργότερα. Όπως όταν κάθεσαι και βλέπεις μία ρομαντική ταινία μόνο και μόνο για να τρέξουν τα δάκρυα, μόνο και μόνο για να νιώσεις. Να σε νιώσεις.

Χτες τα τσόφλια μου κάθισαν στον λαιμό. Με πνίξαν, ακούς;

Βγήκα και χόρεψα. Δεν με βοήθησε ο χορός. Ήθελα να ξαπλώσω σε κρεβάτι σε κάποια έρημο, να με επισκέπτονται οράματα και πειρασμοί, τριγύρω μου θάμνοι να καίγονται και μετά να βγω νικητής απ' όλα αυτά τα είδωλα. Τελικά ξαγρύπνησα και έγραφα. Το πρωί έσκισα ότι είχα γράψει και πήγα και έβαλα φαγητό στην γάτα. Εϊδα κάπου το πρόσωπο μου σε έναν καθρέφτη και μου χαμογέλασα. Να 'σουνα εδώ να σου πω ότι είχες δίκιο: η μοναξιά είναι κενή ερωμένη, ειδικά όταν δεν είσαι μόνος. Ποιά ανάγκη μου με σπρώχνει να κόβω τις αισθήσεις μου και να γίνομαι μαύρο κουκούλι; Εσύ μου το' μαθες αυτό; Σε μισώ τόσο που σε αγαπάω.

Πήρα το μετρό και κατέβηκα στο κέντρο, πήγα και κάθισα σε ένα καφενεδάκι πολύ νωρίς, πήρα καφέ και εφημερίδα αλλά δεν τη διάβασα. Καθόμουν τρεις ώρες και κοίταγα κάτι σκυλιά που παίζανε. Προσπαθούσα να θυμηθώ τι μου υποσχέθηκα αλλά δεν τα κατάφερα. Τι μου είχες πει;

Τι μου είχες πει;

Μου είχες πει ότι.....το μετά είναι τώρα. Ναι, αυτό μου είχες πει. Και στο μετά που είμαι, το τότε μου φέρνει νοσταλγία. Υποψιάστηκα πολύ τελικά και δεν γουστάρω. Θέλω μόνο χρώματα.
Όπως επικοινωνούν τα μαλάκια, με δονήσεις και ανταύγειες. Να λέω "Θέλω" και να παίρνω. Να λέω "Είμαι" και να υπάρχω.

ΝΑ ΛΕΩ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΝΝΟΩ ΜΕΤΑ

Κρατάω μία πισινή μωρέ. Ξέρεις τώρα.

6 comments:

Loth said...

ΠΙΣΙΝΗ....ΠΟΤΕ..ΓΙΑ ΜΕΝΑ

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΜΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ..ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΟΣΟ ΑΔΥΝΑΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΑΤΑΩ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΚΡΥΜΜΕΝΑ..ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΛΗΓΩΣΕΙ ΑΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ..
ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΩ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ..ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΤΑ..
ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ!

it is said...

Μου αρέσει να είμαι παρατηρητής όταν δεν είμαι στο επίκεντρο...
Μου αρέσει να είμαι και μόνος μου μέσα στο πλήθος...
Με μια περίεργη αδράνεια - απραγία που λειτουργεί καθαρτικά και επικοδομητικά στη σχέση μου με το μέσα...
Έχω καιρό να το κάνω αυτό με την εφημερίδα... και μάλλον μου χρειάζεται κι εμένα...
Σε καλό δρόμο σε βλέπω γενικά.... φτύσε λίγο αίμα, καλό κάνει :)

EggGod said...

@Loth: Το ποτέ είναι βαριά λέξη. Πρόσεχε...
Φιλιά ;Ρ

@itis: Να το φτύσω. Δεν έχω πρόβλημα. Η κατάποση είναι που γίνεται εθιστική. ... ...

it is said...

Δε σου ταιριάζουν εσένα οι εθισμοί...

Loth said...

ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ..ΩΣ ΤΩΡΑ ΤΟ ΕΧΩ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ..

OTAN ΣΥΝΑΝΤΩ ΕΝΑ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ..ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΩ ..ΚΑΠΟΤΕ ΞΕΡΕΙΣ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΣ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΑΜΕ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ ΑΝΟΙΧΤΟΥΣ..
;)

Lee said...

Αθορυβο κλαμα. Ειμαι εξπερ σε αυτο. Απο μεσα να σπαραζω και απεξω να μην συσπαται ουτε μυς. Μονο τα δακρυα να πιτσιλανε τα γυαλια μου. Χτες εκλαιγα και τραγουδαγα στην συναδελφο μου που παμε μαζι στη δουλεια. Δεν καταλαβε τιποτα πισω απο τα μαυρα μου γυαλια. Μηπως να δουλεψω σε κανα τσιρκο?