Thursday, June 28, 2007

ΒΑΛΕ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΝΑ ΣΕ ΔΩ


Ένας τύπος πλακατζής, γαμώ τα γέλια. Η ψυχή της παρέας. Έτρωγε πολύ πάντα, αλλά άμα καθόσουνα μαζί του δεν μπορούσες να φας. Από τα γέλια. Χωρατατζής με όλη την ιερότητα αυτής της λέξης. Γεμάτος. Καλός. Λάτρευε τα σκυλιά, τα λατρεύει γαμώ τον αόριστο μου γαμώ. Στην κυνοειδή φύση μου αυτό είναι θείο.
Βοήθαγε. Οικονομικά και όχι μόνο.

Γλαρωμένο βλέμμα, ρυτίδες από γέλιο. Πόσο λατρεύω αυτές τις ρυτίδες στους ανθρώπους-θέλω να γεμίσω και γω από τέτοιες. Να γίνω σαν αυτά τα γιαπωνέζικα σκυλιά απ' τις ρυτίδες, να με βλέπω και να ξερνάω. Κάθε ρυτίδα και μία τρελλή ιστορία. Κάτσε να στις πω-τι, δεν έχεις χρόνο; Καλά δεν πειράζει. Την επόμενη φορά, θα σου βάλω να φας, να σου πω να γελάσεις. Πονάει το δόντι μου λίγο. Θα περάσει δεν γαμιέται. Τράβα καμιά φωτογραφία ρε, αυτό δεν χάνεται: έχει βάλει περούκα και μαγιώ και κάνει την γκόμενα, μεθυσμένος. Που να φας;

Τα'χασε όλα σε κάποια φάση. Πίναμε κρασί, είμασταν πολλοί. Μου ρίχνει και 40 χρόνια. Γέλαγε γαμώ τον αντίθεο μου μέσα. Τον ρώτησα: "Έχτιζες μία ζωή. Τώρα τι έμεινε;" Σήκωσε το ποτήρι με το κρασί του και αφού κατάπιε την μπουκιά του μου είπε "Οι στιγμές με τους φίλους σου αγορίνα μου. Αυτό μένει. Με τους ανθρώπους που αγαπάς. Το καλό φαί και το γέλιο. Εβίβα"
Τα μάτια του δεν γελάγανε και τόσο αλλά η καρδιά του γέλαγε. Ήπια και γω. Εβίβα.

Έχει την καρδιά του και δεν αντέχει αναισθησία. Οπότε, αν είναι κακοήθης δεν θα μπορέσει να εγχειριστεί. Οπότε, ορό μορφίνης έτσι για να γουστάρουμε. Σαν σκυλί. Που τόσο τα λατρεύει. Πονάει το δόντι μου; Μπα. Δικαιολογίες ψάχνω.
Κάποιον χειμώνα, έξω έβρεχε. Είχε τότε δύο σκυλιά, η θηλυκιά είχε γεννήσει. Πήγα και χώθηκα μέσα στο σπιτάκι μαζί με την αδερφή μου-χωράγαμε, ήμασταν σκατά ακόμα- μαζί με τα νεογέννητα και την μάνα. Απ' έξω ο αρσενικός να φυλάει τσίλιες. Μας έψαξαν οι μεγάλοι. Μας βρήκαν. "Ελάτε έξω, είναι βρώμικα εκεί" "Αφήστε μωρέ τα παιδιά" είπε αυτός, γελώντας. Μας άφησαν και δεν θα ξεχάσω ποτέ την μυρωδιά. Τα κλαψουρίσματα και τα γρυλλίσματα. Γεννιόμασταν όλοι μαζί, κάτω από την βροχή, σ' ένα σπιτάκι σκύλου.

Πονάει το δόντι μου, οπότε άμα με δεις να κλαίω μην τρομάξεις.


Γέλα τώρα να σε δω. Κάνε χαβαλέ. Για εκείνον. Που σου στέρησε το δικαίωμα να κλαίγεσαι. Που σ' άφησε να γεννηθείς σ' ένα σπιτάκι σκύλου.

Μ' έχει γαμήσει το δόντι μου λέμε.

9 comments:

Loth said...

XAMΟΓΕΛΟ ΕΙΠΑΤΕ??ΗΡΘΑ ΝΑ ΤΟ ΔΩ ΚΑΙ ΕΓΩ..ΑΝΤΕ ΝΤΕ..

ΓΕΙΑΑΑΑΑ

it is said...

Τις τελευταίες τρεις σειρές κρατάω κυρίως... όλο ήταν πολύ σημαντικό, αλλά οι τελευταίες τρεις σειρές είναι το δια ταύτα... γιατί έχεις δώσει μια υπόσχεση στον εαυτό σου... και αφού την έχεις δώσει εκεί, την έχεις δώσει και σε όλους μας αρχηγέ... γι'αυτό... χωρίς να χάνεται η ουσία, χωρίς να αποκλείουμε συναισθήματα επίπονα... πάντα γελάμε... πρώτα απ'όλους με την πάρτη μας και μετά με όλους τους δυνατούς του κόσμου... φιλάκια :)

it is said...

ΥΓ. Αύριο θα σε δω... για να μην ξεχνιόμαστε...

karyatida said...

ο κύνας..απόγονος του λύκου..
πολύ τους πάω τους λύκους
κι αυτοί με τη σειρά τους, παθιάζονται με το φεγγάρι..
με το λυκαυγές..
γουστάρω που λειτουργούν ομαδικά κ όχι παρτάκικα.
άνθρωπος(αρχέγονο γέλιο)
λύκος (αρχέγονο ουρλιαχτό)
φυλή
αγέλη
πορεύονται παράλληλα μα ακολουθεί ξέχωρα ο καθένας, τη δικιά του λωρίδα φωτός.

Crazy Chef said...

παρτο )
αλλα δεν δενεται, δεν ζει μονο με νερο και δεν χωραει σε σπιτάκι....

Tradescadia said...

"Οι στιγμές με τους φίλους σου αγορίνα μου. Αυτό μένει. Με τους ανθρώπους που αγαπάς. Το καλό φαί και το γέλιο. Εβίβα" Τελεία. Και παύλα. Έγραψε.

EggGod said...

@loth: Σήμερα μπορώ να το ανταποδώσω. :)

@itis: Έτσι είναι. Και όταν ξεχνάω την υπόσχεση, υπάρχουν οι φίλοι.

@karyatida: Ακριβώς. Και να σκεφτείς ότι οι λύκοι ήταν σατανικά πλάσματα μέχρι και το 1900. Μέχρι που τους αφάνισαν....

@chef: Ψηλέ είσαι σωστός. Τώρα πήγαινε edit/select all. ;)

@Tradescadia: Έγραψε trade. Κατευθείαν στην καρδιά μου. Με πυρωμένο χρυσάφι.

Loth said...

ΕΤΣΙ ..ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΔΩ..ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΩ Ο ''ΠΟΝΟΣ'' ΝΑ ΠΕΡΑΣΕ...

Lee said...

Θα χει μεινει κανα τσοφλι στο δοντι σου. Διωξτο σιγα σιγα..
Και δεν πειραζει καθολου να σε δω καμια φορα να κλαις.