Sunday, May 27, 2007

OBSIDIAN BLUE


Βρέθηκα σε αυτό το μέρος γιατί είναι ήσυχο, σαν παύση ανάμεσα σε ανάσες εραστών. Ο αέρας είναι γκρίζος αυτήν την ώρα που σου μιλώ, σαν από παλιά ταινία. Δεν ξέρω τι είναι εδώ-κάτσε να σου πω τι βλέπω.

Βλέπω πολλά δέντρα και λάμπες δρόμου αλλά δεν υπάρχουν δρόμοι, μόνο μονοπάτια. Παγκάκια και πεσμένα φύλλα παντού. Κάποιο πάρκο. Βράδυ. Βρέθηκα εδώ γιατί έχασα την συγκέντρωση μου και οι φωνές στο κεφάλι μου με παρέσυραν σε ποταμούς απελπισίας. Αποζήτησα ένα ήσυχο τοπίο και να 'μαι. Είναι φθινόπωρο αλλά δεν κρυώνω-πώς θα μπορούσα άλλωστε; Το μόνο κρύο που νιώθω είναι αυτό της χαμένης μου πορείας, αυτό που με κάνει τρομαχτικό και απρόσιτο. Τώρα που σου μιλάω δεν είναι κανείς εδώ. Ξέρω πως εσύ θα με ακούσεις στα όνειρα σου. Είμαι μόνος μου.

Χτες χάθηκα πάλι και βρέθηκα έξω από ένα σπίτι με αυλή. Στην αυλή υπήρχε ένα μεγάλο σκυλί που με κατάλαβε πριν καν συγκεντρωθώ. Άρχισε να γαβγίζει, να κάνει σαματά. Του μίλησα για λίγο στην τρομαγμένη του καρδιά και με κατάλαβε, ηρέμησε. Έκλαψα μπροστά του εκεί, μπροστά στην αυλόπορτα. Γιατί εκείνος μπορούσε να με καταλάβει, εσύ όχι. Έκλαψα γιατί συνειδητοποίησα πως δεν θέλω να είμαι μόνος πια. Χάθηκα, πέταξα και ξαναήρθα σε εσένα, να ξαναπροσπαθήσω να σε αγγίξω, να μιλήσω στην καρδιά σου. Αλλά δεν ήσουν έτοιμη να ακούσεις. Δεν ήσουν μόνη.

Υπήρχε κάποιος άλλος εκεί, κάποιος που φιλούσες και έγδυνες. Σε έσφιγγε στην αγκαλιά του και έμπαινε μέσα σου και ένωνε βίαια τον ιδρώτα του με τον δικό σου και...

Είμαι μόνος μου εδώ στο πάρκο και η νύχτα είναι γκρίζα. Σαν από παλιά ταινία. Τα αστέρια είναι ξεθωριασμένα, τα φώτα αχνά σαν κρυμμένα από χθόνια ομίχλη. Είναι ήσυχα. Μακριά κάποια παρέα γελάει. Μεθάει. Εσύ δεν είσαι μόνη σου τώρα. Πνίγεις την οδύνη σου πάνω στο σώμα κάποιου άλλου και μετά κουρνιάζεις στον λαιμό του και κοιμάσαι, όπως έκανες με εμένα. Αλλά εγώ είμαι εδώ, κάθομαι σε ένα παγκάκι και κοιτάω τον γκρίζο κόσμο, συγκεντρωμένος. Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολο.
Αν δεν καταφέρνεις να συγκεντρώνεσαι, γίνεσαι ένα μικρό πούπουλο μέσα σε καταιγίδα και ο κόσμος σε παρασέρνει. Μπορεί να βρεθείς οπουδήποτε, παντού. Μπορείς να παραμείνεις έτσι για πάντα-ένα με όλα και μόνος- ή να καταφέρεις να σκεφτείς το ΠΟΥ και να είσαι εκεί σε μία στιγμή. Το πιό άσχημο είναι που δεν υπάρχουν χρώματα, τα πάντα είναι γκρίζα. Ναι, σαν από παλιά ταινία. Σιγά σιγά κατάφερα να συγκεντρωθώ σε ένα μέρος, σε ένα πρόσωπο. Γύρισα σε σένα πολλές φορές αλλά δεν ήσουν έτοιμη να με δεις, να με ακούσεις. Εγώ όμως σε έβλεπα, σε άκουγα, ήμουν δίπλα σου.

Σε είδα να κλαις. Παρατήρησα τα μαλλιά σου πάνω στο μαξιλάρι και σε άκουσα να λες το όνομα μου μέσα στον ύπνο σου. Μετά χάθηκα και όταν σε ξαναβρήκα πρέπει να είχε περάσει πολύς καιρός. Δεν ήσουν μόνη. Θεέ μου, πόσος καιρός πέρασε;

Καμία φορά μ' αρέσει να χαζεύω τους ανθρώπους, τις ζωές τους. Τα πρόσωπα τους. Άλλες φορές πηγαίνω σε μέρη που δεν έχει πατήσει ποτέ άνθρωπος- μέρη ιερά- και απολαμβάνω τοπία βγαλμένα από πίνακες ζωγραφικής. Κάποτε ζωγράφιζα και εγώ. Τώρα είναι όλα γκρίζα. Και θέλω πάντα να γυρνάω σε εσένα, ζωή μου.

Είναι σκληρό να έχεις ανάγκη κάποιον. Είναι φυλακή να μην μπορείς να του το πεις. Είναι η κόλαση να μπορείς να το πεις και ο άλλος να μην μπορεί να σε ακούσει. Γιατί η φωνή μου είναι αέρας, ένα ξαφνικό ανατρίχιασμα στον αυχένα σου. Τα χέρια μου είναι ιδέες, το σώμα μου ένα σχήμα που έχω διαλέξει εγώ. Όταν χάνω την συγκέντρωση μου, φωνές πλημμυρίζουν το κεφάλι μου και με παρασέρνουν μακριά. Σήμερα σε είδα ξανά μαζί του. Δεν αντέχω άλλο.

Στα λέω τώρα αυτά γιατί κοιμάσαι και ξέρω πως θα με ακούσεις. Θα πάρω λίγο από το όνειρο σου καρδιά μου και θα του δώσω νόημα, θα το κάνω αγκαλιά και θα στο στείλω. Για τελευταία φορά.

Άφησε με. Άσε με να φύγω. Δεν θέλω πια να είμαι μόνος μέσα σε αυτό το γκρίζο τίποτα. Προτιμώ να είμαι τίποτα και να θυμάμαι πως κάποτε ήμουνα τα πάντα για κάποιον. Και για αυτό πρέπει να με αφήσεις. Να φύγω.....

Είναι ήσυχα εδώ. Ήρεμα, σκοτεινά. Μυρίζει βρεγμένη γη.
Θα κοιμηθώ πάνω στο ρεύμα του νυχτερινού αέρα και θα ονειρευτώ και εγώ με την σειρά μου τον παράδεισο.

Και όταν ξημερώσει, ο ουρανός θα μου αποκαλυφθεί με ένα παγωμένο γαλάζιο και θα καταλάβω πως με άκουσες.

8 comments:

an205 said...

Δεν έχω λόγια παρά μόνο αυτό:

Φοίνιξ

Τσάκισαν του έρωτα τα κέρινα φτερά
Στον γκρίζο και τραχύ βράχο της προδοσίας
Και σαν τον Ίκαρο στο κενό γκρεμίστηκα
Τυφλωμένος από του ήλιου τις ακτίνες

Κόρες της θλίψης και του πόνου οι σκέψεις μου
Τα εσώψυχα μου σαν όρνεα ξεσκίζουν
Μες' της απελπισίας το βαθύ έρεβος
Χαμένος, ψάχνω ίχνος ελπίδας και φωτός

Πηγή αστείρευτη δακρύων η ψυχή μου
Να σβήσουν τη φλόγα που με λιώνει δεν μπορούν
Άλικο το χρώμα της ανοιχτής πληγής μου
Αμβλύς, παλλόμενος ο πόνος κυριαρχεί

Στης λήθης τον Καιάδα τις μνήμες πετάω
Αρκετά υπόμενα αδιαμαρτύρητα,
Καρτερικά τη θλίψη, τον πόνο, το δάκρυ
Τώρα πέφτουν οι βαριές κουρτίνες της θλίψης

Μια μαρμαρυγή η πρώτη ένδείξη φωτός
Να ορθοποδήσω προσπαθώ, τρικλίζοντας
Τρομαγμένος νεοσσός στα πρώτα βήματα
Ξέροντας πως σύντομα θα ξαναπετάξω.

EggGod said...

Πολύ καλό αλλά...ποιανού;;;

an205 said...

του ΑΝ205...

EggGod said...

respect...

it is said...

Γιατί μαυρίζεις ρε?

Γιατί μαυρίζει και ο νεκρός σου φίλος? Η ζωή συνεχίζεται και έτσι πρέπει. Κι αν δεν τον αφήνει αυτή, κακώς. Να φύγει μόνος του...


Μεταξύ μας... μετά το θάνατο δεν έχει κάτι... το τελευταίο event είναι γεύμα για σκουλίκια... δεν είναι κακό αυτό... μου φαίνεται καλύτερο από μια αιωνιότητα... τέσπα... μη μου μαυρίζεις αγόραρε :)

Φιλάκια...

EggGod said...

@itis: ΛΟΛ, όχι αγορίνα μου καλά είμαι. Άμα μαυρίζει λίγο το πινέλο μου είναι που βρέχει αυτές τις μέρες, τίποτα άλλο και είπα να συμβαδίσω λίγο με τον ουρανό (ναι, γιατί η πλειοψηφία των κειμένων μου είναι γαμώ τα γέλια, αλλά τεσπα). Όσο για το μετά....πφφφφφ. Σκουλήκια, παράδεισος, κόλαση, μετεμψύχωση. Περί ορέξεως...αργά η γρήγορα θα δούμε μόνοι μας. Φιλούμπες.

Lee said...

Νηφαλιος ο γκριζος φιλος σου, και συμφιλιωμενος.

Rosamunde said...

Well written article.