Monday, May 21, 2007

ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ


Είμασταν δίπλα δίπλα και κοιτάγαμε κάτω. Τον κόσμο.
Αέρινα πνεύματα χορεύανε στα μαλλιά μας και είμασταν και οι δύο όμορφοι. Άγγελοι. Τα φτερά μας διπλωμένα στις πλάτες μας, περίμεναν την πτήση σχεδόν ανυπόμονα, σαν με δική τους θέληση και νοημοσύνη. Θυμάσαι;
Είχες σταθεί λίγο πιό μπροστά και σιωπηλή χαμογελούσες.
Οι υπόλοιποι από την παρέα είχαν ήδη ξεκινήσει. Είχαμε μείνει εμείς, να χορτάσουμε λίγο ακόμα από ουρανό πριν ξαναγεννηθούμε. Είχαμε ήδη διαλέξει μονοπάτια. Το δικό σου ήταν πιο κακοτράχαλο από το δικό μου και θυμάμαι που προσπάθησα να σε μεταπείσω.

"Είσαι σίγουρη;"
"Απόλυτα" μου είπες και χαμογέλασες παιχνιδιάρικα. Εγώ φοβόμουν λίγο. Κάθε ζωή, κάθε πορεία είναι μία σκάλα προς το ΕΝΑ αλλά εσύ είχες πάρει μία απόφαση δύσκολη, που περιείχε πόνο.
"Δεν είναι ανάγκη να το κάνεις αυτό τώρα...εννοώ αν δεν θες. Μπορείς να διαλέξεις χαρά και ευτυχία για τις μέρες σου εκεί κάτω." Δεν ξέρω αν ακούστηκα φοβισμένος. Δεν ήμουν, αλήθεια. Ίσως λίγο ανήσυχος. Εσύ το κατάλαβες, δεν σταμάτησες να χαμογελάς.
"Όλες τις προηγούμενες φορές βίωσα το φως" μου είπες χωρίς να με κοιτάξεις. Το βλέμμα σου ήταν βυθισμένο στην ζωή από κάτω μας, πλανιόταν πάνω στους ανθρώπους, μέσα στις ψυχές τους.
"Τώρα είμαι έτοιμη για την εκπλήρωση. Για τον πόνο που θα μου δώσει αληθινά φτερά."

Δεν είχα κάτι να σου πω. Πήρα το χέρι σου στο δικό μου και για λίγο χαζεύαμε μαζί τον κόσμο σαν αιώνιοι φίλοι, σαν αδέρφια, χαρούμενοι και πλήρεις. Όταν το φως άρχισε να λιγοστεύει, χωρίς να μιλήσουμε, καταλάβαμε και οι δύο πως η ώρα πλησίαζε. Είχαμε ήδη αποχαιρετήσει τους υπόλοιπους-αδερφικές ψυχές που είχαν ξεκινήσει για το δικό τους ταξίδι. Με κάθε έναν από αυτούς, ένα σιωπηλό ραντεβού μας περίμενε κάπου στο μέλλον της ανθρώπινης ζωής μας. Δεν θα θυμόμασταν τίποτα από τα φτερά μας και από τα σχέδια που κάναμε. Πολλοί είχαν διαλέξει σεβαστές μερίδες πόνου να βιώσουν. "Εξελικτική οδύνη" το λέγαμε στις συναντήσεις μας και γελάγαμε όλοι με αγάπη γιατί ξέραμε ότι έτσι ήταν. Εσύ είχες διαλέξει το πιό σκοτεινό μονοπάτι από όλους μας. Ήσουν πάντα η πιό δυνατή.

Γι' αυτό τράβηξες το χέρι σου πρώτη και γύρισες να με κοιτάξεις, τελειωτικά. Εγώ δεν μπόρεσα να σε δω καθαρά, είχα βουρκώσει.
"Θα με βρεις;" σε ρώτησα προσπαθώντας να φανώ δυνατός, προσπαθώντας να μην κλάψω. Θυμάσαι;
"Το ξέρεις ότι θα σε βρώ. Και σένα και τους άλλους." Σκούπισες τα δάκρυα μου και μου χάϊδεψες το πρόσωπο. Με αγκάλιασες. Το φως είχε χαθεί ολοκληρωτικά. Πάνω στον σκοτεινό καμβά του ουρανού, δύο ζευγάρια φτερά λαμπύριζαν σαν άστρα. Είμασταν εμείς αγκαλιασμένοι και λέγαμε τα λόγια του αποχαιρετισμού. Λόγια επανασύνδεσης.

"Έλα, χαμογέλα" μου είπες και έκανες ένα βήμα πίσω. "Είναι μόνο μία ανάσα. Σ' αγαπώ"
Και βούτηξες απλώνοντας τα φτερά σου, στον κόσμο, τέλεια, υπέροχη πάνω στον αέρα. Ταξίδεψες γοργά προς την γέννηση σου και εγώ ψιθύρισα στην νύχτα: "Θα τα πούμε σε λίγο"
Κάθισα λίγο εκεί πάνω, στον ουρανό, χαζεύοντας τα άστρα.
Και το δικό μου μονοπάτι είχε πόνο μέσα. Αλλά εσύ μου είχες δώσει δύναμη. Με το χαμόγελο σου. Με την αγέρωχη πτήση σου προς την ζωή.

Βούτηξα στον κόσμο χωρίς να κοιτάξω πίσω. Ανυπομονώντας να ξανασυναντηθούμε όλοι, να αναγνωρίσουμε ο ένας στο βλέμμα του άλλου τον ουρανό.
"Είναι μόνο μία ανάσα" μου είχες πει. Θυμάσαι;

Με ακούς;

Είσαι εκεί;

Εγώ θυμήθηκα. Είμαι εδώ.

Και βλέπω τον ουρανό στα μάτια σου.



Στα αγγελάκια που περνάνε δύσκολα αυτόν τον καιρό: Είναι μόνο μία ανάσα...

12 comments:

αργυρένια said...

Ήταν οι λέξεις σου που καθώς τις διάβαζα γινόντουσαν εικόνες και έτσι δεν άκουγα πια τους συναδέλφους, τα τηλέφωνα να χτυπούν. Ήταν η εξελικτική οδύνη και η επιλογή του πόνου. Ήταν κάτι άσχημο που μου συνέβη την προηγούμενη βδομάδα και σκέφτηκα πως εκείνος ο άνθρωπος είναι ο άγγελός σου.
Δάκρυσα.

Με καίει.

EggGod said...

@argyrenia: Μίλα τότε. Εδώ είμαστε. Μουτς

it is said...

Πολύ καλό αρχηγέ... :)


Άμα κατάφερες να θυμηθείς, μεγάλο κατόρθωμα... Άμα βρήκες και το άλλο ζευγάρι φτερά, ακόμη μεγαλύτερο. Δύσκολα τα παθαίνεις και τα δύο... φιλάκια.

Tradescadia said...

Βαθιά συγκινητικό...Και τόσο αληθινό. "Εξελικτική οδύνη"...Πόσο πιο αρμονικά θα κυλούσε ο κύκλος της ζωής μας, εάν θυμόμασταν ότι όλα γίνονται με ένα σκοπό - την εξέλιξη της ψυχής...Και πόσο μοναδική η στιγμή που "αναγνωρίζεις" φίλους από...τότε...Απλά υπέροχο!

aggelika said...

Ax apoxairetismoi!! Me sugginhses me auto s to post!!

Crazy Chef said...

μια χαρα σε κόβω...ανανεωμένο
μετρησε το ποστ ))

EggGod said...

@itis: Ναι θυμήθηκα. Αν και καμιά φορά ξεχνάω...Να' ναι καλά οι φίλοι.

@tradescadia: Χαίρομαι που σου άρεσε. Ανήκει στην πολυαμφισβητίσημη άποψη ότι έχουμε διαλέξει από "πριν" τι θα ζήσουμε.

@aggelika: Ελπίζω να μην μου το κρατήσεις που σε συγκίνησα. Άλλωστε, μία ανάσα είναι.;)

@chef: Θενκς μαν. Θα τα πούμε σύντομα από κοντά. ;)

Alexandra said...

Kat'eme einai apisteuta aisiodokso me gemise me elpida gia auto gia ton epomeno kai gia 10 kosmous akomh....ekseliksh...To monopati pou dialegei o kathenas mas...h agaph...to dakru...h anupomonisia gia th zwh...

Lee said...

Πολλες φορες οταν σε διαβαζω με πιανουν ανατριχίλες. Δεν ειναι ευκολο να "τσιμπησει" κατι την ψυχη μου, αλλα εσυ το πετυχαινεις αρκετα συχνά. Λες να εισαι και εσυ φιλος απο τα παλιά? :)

EggGod said...

@alexandra: Ανυπομονοσία για την ζωή...ναι...αμήν.

@lee: Δεν ξέρω. Μπορεί "τυχαία" να βρεθήκαμε μέσα σ' αυτόν τον μπλογκοωκεανό και "τυχαία" να σμίξαμε. Ένα μόνο πρόβλημα υπάρχει....δεν πιστεύω στην τύχη. ;)

nekko said...

Συγκινητικό!
Ωραία να συναντάς άλλους σαν και σένα.
Ευχαριστώ για την υπενθύμιση

EggGod said...

Hello nekko. Να' σαι καλά. Εδώ θα' μαστε.....