Monday, April 30, 2007

ΕΝΑ ΜΑΓΙΚΟ ΚΛΕΙΔΑΚΙ


Αυτό έγινε στα αλήθεια.

Χτες ανέβηκα στην ταράτσα κατά τις 7 το απόγευμα, να κοιτάξω ένα πρόβλημα που είχε ο ηλιακός μας. Δίπλα του, με περίμενε ο Θεός. Σε αντίθεση με το πως τον έχουν φανταστεί οι άνθρωποι, σε αντίθεση με το πως τον έχουν απεικονίσει, ο Θεός ήταν ακριβώς όπως τον έχουν φανταστεί και απεικονίσει.
Σαραντάρης, λεπτός, με μακριά μαλλιά μέχρι τα γόνατα πιασμένα σε κοτσίδα. Όμορφο πρόσωπο με γωνίες, μάτια από ουρανό, χαμόγελο από σοφία. Με κοίταξε και αμέσως κατάλαβα ποιός ήταν.

Φορούσε ένα μακρύ, μαύρο παλτό (παρόλο που χτες έκανε αρκετή ζέστη) και από μέσα ένα απλό πουκάμισο και τζην. Τον θερμοσίφωνα τον ξέχασα τελείως. Πήγαμε και καθίσαμε στην άκρη της ταράτσας με τα πόδια μας να κρέμονται στο κενό, με κέρασε τσιγάρο (Sante παρακαλώ με φίλτρο) και μιλήσαμε για διάφορα πράγματα. Για μουσική και βιβλία, σαν να ήμασταν κολλητοί. Από ταινίες μου είπε ότι δεν του αρέσουν καθόλου αυτές με την βία.
"Οι περιπέτειες;" τον ρώτησα σοκαρισμένος, νιώθοντας αμαρτωλός ταυτόχρονα.
"Ναι, απλά δεν μου λένε τίποτα οι ταινίες με βία. Προτιμώ τις κωμωδίες."
Όπα εδώ είμαστε, είπα από μέσα μου. Δικός μας. Μιλήσαμε για κωμωδίες και τα γούστα μας ταιριάζανε πολύ. Και αυτουνού του αρέσει ο Τζιμ Κάρει και ο Μπιλ Χικς. Και ο Εντι Μέρφι. Ο Πανούσης καθόλου.
Μετά η κουβέντα μας πήγε στις σχέσεις. Τον ρώτησα αν μπορούσε να εκδικηθεί εκείνη την καριόλα που μου την είχε κάνει στην δευτέρα γυμνασίου αλλά μου είπε πως δεν ήθελε να κάνει κάτι τέτοιο. Δεν επέμεινα.

Για λίγο επικράτησε μία αμήχανη σιωπή και άρχισα να νιώθω άβολα. Πήγα να σηκωθώ ψελλίζοντας ένα "Λοιπόν, τα λέμε..." αλλά αμέσως με έκοψε.

"Κάτσε λίγο ακόμα".
Ε, κάθισα, τι να κάνω; Να του πω "Ρε δε γαμιέσαι ρε τριμάλακα;" και να την κάνω; Άναψε ακόμα ένα τσιγάρο και χάζεψε λίγο την πόλη από κάτω. Είχε αρχίσει να βραδιάζει. Κόσμος πηγαινοέρχονταν, αστεράκια σκάγανε μύτη και γενικά η άνοιξη είχε τα πάνω της, μύριζε και το χώμα με εκείνο το άρωμα που είναι σαν να λέει "Μη μου δίνετε τους νεκρούς σας, εγώ είμαι για λουλούδια μόνο", το αεράκι είχε μία επιτακτικότητα αλλά όχι τόση ώστε-

"Θα σου δώσω ένα κλειδί. " Με κόλλησε. Τι κλειδί;
"Είναι συμβολικό το αντικείμενο αλλά την δουλειά του θα την κάνει." Η φωνή του είχε έναν τόνο που θύμιζε δάσκαλο οδήγησης στο χιλιοστό μάθημα με τον ίδιο, άνιωθο μαθητή. Ένιωσα κάπως άσχημα αλλά γενικά το βούλωσα και το έπαιξα πρόθυμος, φιλομαθής και φλώρος. Πήρα το ύφος "Τώρα ακούω πολύ προσεκτικά".

"Κάθε φορά που θα συναντάς κάποιον φίλο και θα συζητάτε, κάποιον καινούργιο άνθρωπο και θα πρέπει να ανταλλάξετε απόψεις, θα χρησιμοποιείς το κλειδί. Έχει την ικανότητα να ξεκλειδώνει τον άλλον, αφαιρώντας από την συνδιαλλαγή σου οποιαδήποτε κόμπλεξ ή κολλήματα, οποιεσδήποτε αρνητικές πεποιθήσεις περί του τι είναι σωστό και τι λάθος. Ο άνθρωπος που θα σε ενδιαφέρει, με το κλειδί αυτό, θα χάνει την ανάγκη του για επιβολή της άποψης του και απλά θα επικοινωνεί μαζί σου. Δεν θα βρίσκει τίποτα το ενδιαφέρον στο να αμύνεται σε οποιαδήποτε παρατήρηση σου. Δεν θα κρύβεται πίσω από λογοπαίγνια. Όλες οι καταγραφές που θα έχει μέσα του και που θα τον κάνουν έναν κλειστό, μίζερο άνθρωπο, με αυτό το κλειδί θα εξαφανίζονται."

Έβαλε το χέρι του στην τσέπη του τζην του και έβγαλε ένα απλό κλειδί. Ασημένιο, με στρογγυλή κορυφή, σαν αυτά που έχουμε για την εξώπορτα.

"Μ'αυτό εδώ δεν θα χρειάζεσαι να κρύβεσαι. Το κλειδί επιφέρει την ιδανική κατάσταση συνύπαρξης: την ανιδιοτελή συνδιαλλαγή, το ΜΟΙΡΑΣΜΑ." Είπε την λέξη και πριν προλάβει να τελειώσει από κάπου ακούστηκε μία καμπάνα. Έκλασα πάνω μου. Τον ποζερά. Μου το έδωσε και το κράτησα στην παλάμη μου.
Όχι δεν με έκαψε, ούτε με τύφλωσε, ούτε τίποτα. Ένα κλειδί ήταν.

"Μήπως με δουλεύεις;" ρώτησα χωρίς να το σκεφτώ. Γέλασε και κάπου ένα περιστέρι χωρίστηκε στα δύο και μετά πέταξαν για Νότο. Τον ποζερά.

"Τον άπιστο Θωμά τον θυμάσαι;" με ρώτησε περιμένοντας να ακούσει ναι.
"Ναι"
"Εκείνος όχι" μου είπε ψαρωτικά και μου έκλεισε το μάτι. Αν και δεν κατάλαβα τελείως την απειλή του, κατάλαβα πως ήταν απειλή.

"Και δηλαδή" άλλαξα θέμα με αξιοζήλευτη άνεση, "όποτε μιλάω σε κάποιον, ακόμα και στην κοπέλα μου, μ' αυτό το κλειδί θα εξαφανίζονται ΟΛΑ τα εμπόδια της επικοινωνίας που έχω και όλα θα είναι ξάστερα; Κατανοητά;"

"Απλά και όμορφα" είπε και άναψε κι' άλλο τσιγάρο.
"Αυτά τα πράγματα σκοτώνουν" του είπα αστειευόμενος.
"Προσπαθώ να το ελλατώσω" μου είπε πολύ σοβαρά. ΄Οταν γέλασα με το αστειάκι του-τι μαλακία Θεέ μου- εκείνος παρέμεινε σοβαρότατος.

Κάπνιζε το τσιγάρο του και εγώ έμεινα να κοιτάζω το κλειδί στα χέρια μου. Από το μυαλό μου, πέρασαν όλες οι λεκτικές προστριβές που με είχαν αναστατώσει τους τελευταίους μήνες.

Ο τσακωμός με την κοπέλα μου: αφού για το καλό σου στα λέω βρε αγάπη μου γιατί με βλέπεις σαν εχθρό σου; Τι μπορώ να κερδίσω από σένα που δεν μου το έχεις δώσει ήδη; Γιατί στα λέω όλα αυτά; Δεν το σκέφτεσαι αυτό λιγουλάκι πριν μου κάνεις την επόμενη σου επίθεση;
Η διαφωνία/τσακωμός με τον κολλητό: Αφού ρε μαλάκα, πάλι το ίδιο θα κάνεις γιατί δεν μπορείς να δεις το γαμομοτίβο στις ενέργειες σου και να αλλάξεις ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τροπάρι; Εγώ είμαι απόλυτος; Καλά ρε, πας καλά; Πριν λίγο δεν μου είπες ότι εσύ δεν θες να αυτοαμφισβητείσαι και πως οι απόψεις σου είναι παγιωμένες λόγω προσωπικής εμπειρίας; Για ποιά διαλλακτικότητα μου μιλάς; Εγώ δεν καταλαβαίνω; Α, εγώ δεν ακούω τον άλλον, ε;
Η ταμίας στο ΙΚΑ: Αφού καλή μου κυρία, μπροστά σας είναι το πληκτρολόγιο. Μπορείτε να δείτε τον αριθμό μητρώου μου στον υπολογιστή. Γιατί να με ταλαιπωρήσετε και να πρέπει να σας φέρω έγκυρο έντυπο με τον αριθμό μητρώου απάνω; Το όνομα μου απλά θα γράψετε και θα τελειώσουμε σε 1 λεπτό. Δεν φωνάζω κυρία μου...ναι το ξέρω ότι είστε κουρασμένη και ότι έχετε πολλή δουλειά αλλά η εξυπηρέτηση είναι ανθρωπιά όχι αγγαρεία. Βοηθείστε με. ΄Οχι, δεν σας κάνω κήρυγμα...

"Δεν το θέλω"
"Ορίστε;" είπε αφηρημένος. Παρατηρούσε ένα ζευγαράκι που μπαλαμουτιαζόταν.
"Παρ' το πίσω, δεν το θέλω"
Τέντωσα το χέρι μου και του το έδωσα. Το πήρε και με κοίταξε απορημένος.

"Δεν τα πάω καλά με τους αυτοματισμούς" του είπα και έκανα μία ποζεράδικη παύση. Ε, τι, μόνο αυτός; "΄Ασε με να τυραννιέμαι. Θα την βρώ την άκρη. Εννοώ θα την βρίσκω. Μπορεί και να μην την βρίσκω. Αλλά κονσέρβα δεν γουστάρω. Η μισή μαγκιά είναι στην προσπάθεια για επικοινωνία, η άλλη μισή στην επιτυχία. Κράτα το κλειδί σου και δωσ' το σε κανέναν που το έχει μεγαλύτερη ανάγκη."
"Σίγουρα;" με ρώτησε αλλά φαντάζομαι πως την απάντηση την ήξερε. ΄Ετσι, δεν του την έδωσα.

"Μπράβο" είπε και σηκώθηκε.
"Δεν το κανα για να μου πεις μπράβο" απάντησα λίγο θιγμένος. Τσαμπουκά στον Θεό και άντε γαμίδια.
"Το ξέρω. Ξέρω πως απολαμβάνεις αυτό το ατέλειωτο παιχνίδι της συνδιαλλαγής και ξέρω πως έτσι, είναι ο ΜΟΝΟΣ τρόπος για να γνωρίσεις κάποιον καλύτερα. Μέσω της διαφωνίας. Της σύγκρουσης. Μόνο έτσι γεννιούνται τα πράγματα. Η συμφωνία είναι στάση. Η σύγκρουση είναι ζωή. Μόνο, μπορείς να μου κάνεις μία χάρη;"
"Τι;"
"Σταμάτα να μυξοκλαίγεσαι ότι δεν σε καταλαβαίνουν οι άλλοι και επιτέλους, κάτσε και σκέψου τι μπορείς να κάνεις ΕΣΥ για να γίνεις πιό κατανοητός. Κατανοητό;"
"Απόλυτα" είπα σοκαρισμένος.
"΄Εχουμε τελειώσει εδώ;"
"Ναι" είπα αν και είχα κανα δυό μπινελίκια να του πω για τον Bush.

"Τα λέμε" ψιθύρισε και εξαφανίστηκε. Αμέσως άρχισε να βρέχει. Σκυλιά άρχισαν να γαβγίζουν σε όλη την γειτονειά. 'Εγινα κώλος πριν προλάβω να τρέξω μέσα. Μετά, τα άκουσα και από την κοπέλα μου που δεν έφτιαξα τον θερμοσίφωνα.

Σήμερα βρέχει ακόμα.
Τον ποζερά......

Saturday, April 21, 2007

Ο ΘΡΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΚΑΡΟ

"Lament for Icarus"
by
Herbert Draper (1863-1920)

Ο αγαπημένος μου πίνακας. Οι Ωκεανίδες γύρω του να τον θρηνούν, τα τεράστια φτερά του να δεσπόζουν στο έργο. Ο ίδιος σαν να κοιμάται. Να ονειρεύεται.
Ο μύθος τον θέλει να πεθαίνει για τον υπερενθουσιασμό του-πέταξε πολύ κοντά στον ήλιο σε αντίθεση με τις οδηγίες του πατέρα του, του Δαίδαλου.
Υπερενθουσιασμός.
Έχω αυτόν τον πίνακα να μου θυμίζει το αποτέλεσμα. Όταν πιστεύεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα και μετά σαν νυχτοπεταλούδα στην φλόγα του κεριού, να χάνεσαι.
Το δίδαγμα: Ταπεινότητα...

Ναι αλλά....

Ποιός νοιάζεται; Όλοι μιλάνε για τον χαμό του Ίκαρου-κανείς για το χαμόγελο του. Το χαμόγελο που είχε λίγο πριν την πτώση. Με τον αέρα στα τεράστια φτερά του, αψηφώντας θεούς και δαίμονες.

Χαζός;
Θαραλλέος;
Υπερενθουσιώδης;

Με τέτοια φτερά, ποιός νοιάζεται;