Tuesday, March 06, 2007

ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ



Δάγκωσε με, με τα μαρμάρινα δόντια σου και φίλησε με, φίλα μου τις πληγές. Ρίξε αλάτι απάνω τους και βάπτισε τες "Εμπειρία". Σκίσε την σάρκα μου με τα ξύλινα νύχια σου και κέντησε τις χαρακιές με τριαντάφυλλο και τρίχες από τα μαλλιά σου. Τύφλωσε με.
Αφαίρεσε μου το φως και δίνε το μου σε δόσεις για να σε έχω ανάγκη. Πάρε μου τα φτερά και κάρφωσε στην θέση τους αλυσίδες. Δέσε το μέταλλο στο χώμα και άφησε με να σε παρακαλώ για πτήσεις. Μέχρι να τις ξεχάσω. Θα σέρνομαι στα πόδια σου και δεν θα ξέρω το όνομα μου. Δεν είχα όνομα μέχρι που με βάφτισες εσύ.
Αφαίρεσε μου την σάρκα με τις λέξεις σου. Κάνε τις λέξεις σου γυαλιά και κόψε με χιλιάδες φορές. Το κόκκινο θα είναι το χρώμα μας. Θα λιώσω τα κόκκινα γυαλιά και θα φτιάξω μία γυάλινη καρδιά και με αυτήν, θα κόψω την καρδιά μου.
Χάϊδεψε με, με τα υδάτινα χέρια σου. Χίμαιρα. Ύδρα. Άγγελε. Εντροπία.

Θα σε σκοτώσω ξανά με την σκιά της φαντασίας μου. Για να είμαι ελεύθερος από σένα. Για να σε ξαναπλάσω με την πρώτη ευκαιρία πιό δυνατή.

Πηδώντας απο του Παραδείσου τον ηδονικό γκρεμό, θα σε κρατάω σφιχτά πάνω μου.

Για να δούμε....τώρα θα μου δώσεις τα φτερά μου πίσω;

Thursday, March 01, 2007

ΧΩΜΑ ΚΑΙ ΑΕΡΑΣ


ΧΩΜΑ
Δεν πιστεύω σε τίποτα. Δεν πιστεύω στην πίστη και αυτό είναι μία πίστη από μόνο του. Αλλά εγώ θα το αρνηθώ μπροστά σου, θα στο φτύσω στη μούρη. Γιατί; Γιατί δεν έχει καμία σημασία το αν συμφωνούμε ή αν διαφωνούμε. Δεν έχει καν σημασία το να συζητήσουμε. Η κλεψύδρα μας αδειάζει, τα γρανάζια με κάθε δευτερόλεπτο που περνάει χάνουν όλο και περισσότερες στροφές. Σε 150 χρόνια ακριβώς, δεν θα υπάρχει ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ που θα σε θυμάται, που θα μας μνημονεύει κάπου-έστω στις προσευχές του. Δεν έχει νόημα να ιδρώνεις και να κοπιάζεις για ΤΙΠΟΤΑ. Έτσι και αλλιώς στο χώμα θα τα πάρεις όλα, μαζί σου.
Στο τέλος θα είσαι μόνος σου. Πάντα στο τέλος, μόνος είσαι. Έχω δει πολλούς ανθρώπους να πεθαίνουν λόγω δουλειάς. Άκου με που σου λέω. Δε πα να τους κρατάς το χέρι, δε πα να τους κοιτάς στα μάτια. Μόνοι τους φεύγουν και ας ουρλιάζεις εσύ πως είσαι εκεί. Και έτσι και μπεις στην λούπα της μετέπειτα ζωής...Ε, τότε κακομοίρη μου είσαι για λύπηση. Τι να σου πω; Σε ντουβάρι μιλάω. Ποιός Θεός; Πιστεύεις εσύ στον γεράκο που κάθεται στον θρόνο του και τιμωρεί τους αμαρτωλούς; Ή μήπως είσαι από τους πιό μοντέρνους, new age τύπους που νιώθουν την ολότητα του σύμπαντος και την υπέρτατη σοφία που διέπει τα πάντα; Ξύπνα φιλαράκι. Έχει αποδειχθεί χρόνια τώρα πως δεν είμαστε παρά τυχαίες χημικές αντιδράσεις που πετύχαν μέσα στο κοσμικό καζάνι και κρατήσαν λίγο παραπάνω από το στάνταρ. Αυτό είμαστε. Ένα πετυχημένο ανεμογκάστρι μέσα στη συμπαντική κοιλιά.
Τα όνειρα μας, οι ελπίδες μας, οι πόθοι μας- ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΠΑΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΕΙΣ. Τίποτα άλλο. Πέφτει κεραυνός και σου καίει τη φωλιά σου και εσύ πρέπει να βρεις κάποιο λόγο για το γιατί συνέβη αυτό. Η κατάρα του ανθρώπου- να ξέρει πάντα ένα γιατί.
Γιατί πέθανε;
Γιατί έχασα;
Γιατί με άφησε;
Γιατί εμένα;
Γιατί εγώ;
.........................................
ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;

Αγαπάς, ερωτεύεσαι, κάνεις παιδιά, μιλάς για αδελφές ψυχές και κουραφέξαλα, μόνο και μόνο για να απασχολείς το μυαλό σου. Να πείθεσαι συνεχώς ότι υπάρχει κάποιο νόημα. Αυτοπειθώ: η εξυπνάδα του ανθρώπινου είδους εκεί έγκειται. Στην άρνηση του προφανούς και στην ατελέσφορη ελπίδα.

Άκου και μένα. Για να βρεις την ευτυχία, πρέπει να ελευθερωθείς. Γάμα όποτε έχεις κάβλες και γέλα άμα σε γαργαλήσει κάποιος. Τρώγε και χέζε. Πιάσε μία δουλειά για να έχεις να αγοράζεις τρόφιμα και χέσε όλα τα άλλα. Άμα μπορείς να τρως τα λεφτά κάποιου άλλου, κάντο. Ελευθερώσου. Μην ακούς τις αηδίες που πιπιλάει ο μέσος ανθρωπάκος. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΨΥΧΗ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΣΚΟΠΟΣ.

Όλα είναι μηδέν. Ακόμα και εγώ που σου μιλάω αυτή την στιγμή, κάνω λάθος. Δεν υπάρχει λόγος. Μία είναι η κατάληξη: τροφή για τα σκουλήκια. Γιατί επιμένεις να ζεις με παραμύθια;
ΞΥΠΝΑ!



ΑΕΡΑΣ
Είμαι τα πάντα και άμα γελάω, γίνομαι Θεός. Να πας να γαμηθείς και εσύ και όσοι μοιράζονται την σκέψη σου. Θα αγαπάω και θα δίνομαι ολοκληρωτικά. Θα σηκώνω λάβαρο τα όνειρα μου και θα καίγομαι σαν πεταλούδα στη φωτιά, κάθε φορά που θα πολεμάω μάταια για αυτά. Δεν με ενδιαφέρει να σε πείσω. Θέλω να χορεύω με εκείνους που ακούνε την ίδια μουσική με εμένα. Εσύ και οι ομοϊδεάτες σου, έχετε πεθάνει και έχουν ξεχάσει να σας θάψουνε. Θέλω να αυτοκοροϊδεύομαι και να βλέπω ένα σκοπό στα πάντα. Θέλω να κάνω έρωτα και να ψιθυρίζω "Σ' αγαπώ". Θέλω να χωρίζω και να τρέχω στους φίλους μου για να μεθύσουμε με την θλίψη μου και με τον πόνο μου και να δεθούμε παραπάνω. Εμείς. Τα μυρμήγκια μέσα στην αιωνιότητα του ΟΛΟΥ. Εμείς που δεν μετράμε μπροστά στο σύμπαν. Εμείς οι ονειρευτές.
Σ' αγαπώ γιατί είσαι έξυπνος, αλλά μείνε μακριά μου. Βρωμάς θάνατο. Και εγώ θέλω να μυρίζω την ζωή ακόμα και στον θάνατο. ΝΑΙ! Ακόμα και εκεί ρε γαμημένε, εγώ θα βρω την ομορφιά. Και κορόϊδευε εσύ. Και γέλα άμα γουστάρεις. Εγώ δεν έχω δει πολλούς να πεθαίνουν. Αυτοί οι λίγοι που μου φύγανε όμως, με έβαλαν να ορκιστώ με αίμα πως θα ζήσω. Κατάλαβες ρε; ΘΑ ΖΗΣΩ.

Θα αγκαλιάζω άμα αγαπώ.
Θα ερωτεύομαι κάθε μέρα από την αρχή.
Θα τρώω τα μούτρα μου και θα προσπαθώ ξανά.
Και αν χτυπήσω θα φωνάξω για βοήθεια.

Σ' εσένα ποιός θα έρθει;

Θα κάνω παιδιά. Θα κλάψω πάνω από χαμένα όνειρα. Θα μεθύσω, θα ταξιδέψω, θα μείνω άδειος για να γεμίσω πάλι στην επόμενη αγάπη. Θα ματώσω για ιδέες μαλακισμένες, θα έχω πάθος και πόθο να με καίνε.
Φτύνω στο πρόσωπο σου την αηδία μου. Με βλέπεις που έχω σκύψει πάνω στις έγνοιες μου και έρχεσαι και μου λες να τα παρατήσω όλα; Γιατί-και καλά- δεν υπάρχει νόημα; Ηλίθιε, κενέ μηδενιστή, μοναχικέ βράχε. Βράχος θα μείνεις μέχρι να δεις ότι είσαι αέρας. Και αν δεν το δεις, δεν πειράζει.

Σε ένα πράγμα έχεις δίκιο. Σκουλήκια θα μας φάνε και τους δύο.
Στο μετά δεν ξέρω τι γίνεται.
Μέχρι εκείνη την στιγμή όμως, εγώ διαλέγω να χορεύω ξέφρενα.

Εσύ πιές το ποτό σου στη γωνία και κοίτα με.....