Wednesday, February 21, 2007

TRIPS TO INSANITY


Ένα τριπάκι στην παράνοια. Αν και μου υποσχέθηκα να τα μειώσω αυτά. Εντάξει καλλιτέχνης είπαμε, αλλά η τρέλλα θέλει όρια. Ή μήπως τελικά δεν θέλει;

Έτσι επειδή αυτή την ώρα, όλοι κοιμούνται και εγώ ακούω τα όνειρα τους. Με κουφαίνουνε.
Έτσι επειδή μπορώ. Ελπίζω να με ακούς.

-

Θέλω να σκίσω το μυαλό μου στα δύο και να βρω την κρυμμένη εικόνα σου, να την ξαναπλάσω για να την απολαύσω πάλι. Σε έχω χάσει λίγο, το πρόσωπο σου έχει γίνει λίγο θολό-σαν μυρωδιά. Θέλω να πάρω αίμα και χώμα και να σε φτιάξω σαν άγαλμα να είσαι εδώ μπροστά μου. Βαρέθηκα να σε περιμένω μπροστά στην ονειροπύλη μου. Την διαβαίνεις σπάνια. Αλλά όταν την περνάς, ξυπνάω με δάκρυα χαράς. Ζωή μου. Ανάσα μου πρώτη.
Θέλω να σε θυμηθώ πάλι, γιατί με μισώ λίγο κάθε φορά που μου είναι δύσκολο να σε θυμάμαι. Θέλω να μου είσαι γνώριμη, δεν θέλω να είσαι μία ανάμνηση.
Θέλω ένα θαύμα....
Χωρίς δεύτερη σκέψη-όχι!
Χωρίς ΣΚΕΨΗ θα έδινα την ψυχή μου, θα γινόμουνα αιώνιος σκλάβος σε κάποια άσχημη κόλαση για να σε αγκαλιάσω για τρία δευτερόλεπτα. Για να σε αγκαλιάσω πάλι. Δεν μου αρκούν οι φωτογραφίες. Μου φαίνονται χρωματιστά χαρτιά που δεν αγγίζουν την αλήθεια. Εγώ θέλω τη σάρκα και την αφή. Σαν πεντάχρονος τη ζητώ με πείσμα.

Απεχθάνομαι εκείνους που υποστηρίζουν ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα. Δεν ξέρουν. Και εύχομαι να μην μάθουν. Αλλά θα μάθουν...

Θέλω αυτό που άλλοι το παίρνουν δεδομένο. Με λύσσα θα ξεσκίσω τα αυτιά τους και θα τους ουρλιάξω πως είναι άδικοι με την ζωή τους. Αχάριστοι. Όπως ακριβώς ήμουνα και εγώ. Πριν...
Θέλω να ζωγραφίσω την κάρτα γενεθλίων σου και να είσαι εδώ για να την πάρεις. Θέλω να σε τρομάξω καθώς θα μπαίνεις στο σπίτι μετά από δουλειά και να γελάμε μετά για ώρα. Έγραψα ένα τραγούδι για σενα. Δεν το άκουσε κανένας. Οι άλλοι κοιμούνται τώρα.

Θέλω να πάρουμε μαζί το μετρό και να πάμε μία βόλτα. Εσύ δεν τα πρόλαβες αυτά. Θέλω να με κακομάθεις με πρωτογιάχνη και ταραμοσαλάτα. Χτες έφαγα από τις έτοιμες και βούρκωσα λίγο. Έφτιαχνες τόση που την πετάγαμε στο τέλος. Θέλω, κάνω, είμαι, πρέπει, τρελάθηκα λίγο από τον όμορφο πόνο του ΟΛΟΥ. Με ακούς;

Όλοι κοιμούνται τώρα και εγώ θα ταξιδέψω και σαν τρελλός θα προσευχηθώ να έρθεις απόψε-έχεις καιρό να φανείς και μου έλειψες. Άνοιξα ένα συρτάρι και βρήκα κάτι γραμμένο με τον γραφικό σου χαρακτήρα. Μούδιασα μέσα μου. Ποτέ ένα χαρτάκι δεν είχε τόση ενέργεια. Το πέταξα γιατί έτσι είναι το πρέπον. Ήθελα να το φυλάξω όμως. Σε μισώ. Τι έκανες; Ξέρεις τι έκανες; Παρ'το πίσω. Όλοι κοιμούνται τώρα. Και εγώ κοιμάμαι και θα ξυπνήσω για να με μαλώσεις που παρακοιμήθηκα. Μου έχεις έτοιμο το σάντουιτς και όλα ήταν ένας εφιάλτης. Πέρασα την ονειροπύλη και έζησα όλα αυτά τα χρόνια μέσα σε ένα όνειρο, μία πλάνη. Είμαι μόλις 10 χρονών και εσύ είσαι εδώ. Δεν θέλω να ξυπνήσω. Όλοι κοιμούνται. Σε μισώ. Σε λατρεύω Θεέ μου...Ανάσα μου.

Θέλω να με δεις να παντρεύομαι.
Θέλω να με δεις να δημιουργώ και να γελάω. Τι έκανες; Ξέρεις τι έκανες; Με ακούς; Έχω πιει λίγο παραπάνω σήμερα αλλά δεν τρομάζω γιατί κοιμάμαι. Όλο κοιμούνται, άρα και γω. ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΕΚΑΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΜΕ ΑΦΗΣΑΝ. Να τους κλέψω την δύναμη και να σε φέρω πίσω. Και ας τιμωρηθώ μετά.
Μη με κακοκαρδίζεις. Ζηλεύω τα φτερά σου-άνθρωπος είμαι και σκέφτομαι με χώμα. Εσύ τώρα είσαι αέρας.
Ανάσα μου.
Μη με κακοκαρδίζεις. Κάποτε ήμουνα γιος. Τι έκανες; Που πήγες; Μ' ακούς;

-

Όλοι κοιμούνται τώρα. Εγώ είμαι ξύπνιος. Το ξέρω καλά. Το ποτήρι δίπλα μου άδειασε πάλι. θα πάω να ξαπλώσω μέσα στα χέρια της γυναίκας μου.
Μη με κακοκαρδίζεις. Είμαι κουρασμένος.

Και αν δεν έρθεις σήμερα, δεν θα σε κακοκαρδίσω ούτε εγώ...




25 comments:

Loth said...

ΦΟΒΗΘΗΚΑ..ΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ..

ΕΙΜΑΙ ΚΟΝΤΑ ,ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ..ΣΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ

ΝΙΩΘΩ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΗ ΚΑΙ ΛΙΓΗ.. ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ

ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΔΩΘΕΙ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΩ..ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΝΑ ΣΕ ΔΙΑΒΑΖΩ..

Lee said...

Μπραβο ρε φιλε. Αγαπας και αισθανεσαι την ελλειψη. Δεν εισαι μιζερος στο γραψιμο σου ομως! Πρεπει να σε γνωρισω στον αντρα μου, να του πεις δυο λογια, λογω της κοινης σας εμπειριας... Τον ποναει πολυ, ακομα, δυστυχως....

ο μικρός πρίγκιπας said...

δεν σηκώνει σχόλιο :(

EggGod said...

@loth: Όποτε θες κούκλα μου. Σε ευχαριστώ. Αν όντως είσαι κοντά σε αυτό, έχεις την αγάπη μου και την ευχή μου για κουράγιο. Δυστυχώς ή ευτυχώς, έτσι κερδίζουμε τα φτερά μας. Μέσα από πύρινα μονοπάτια. Ευτυχώς δεν τα περνάμε μόνοι...

@lee: Σε ευχαριστώ για τα λόγια σου. Να πεις στον Αντρέα ένα πράγμα από μένα: να γελάει. Πολύ. Να γελάει με τα πάντα. Μόνο έτσι μας νιώθουν και μας βλέπουν. Όταν γελάμε από καρδιάς. Να του πεις πως το γέλιο μας, είναι η προσευχή μας που τους φτάνει....

@πρίγκηπα: Σε ευχαριστώ που ήρθες παρ' όλα αυτά.

it is said...

:( θα συμφωνήσω με τον μικρό πρίγκιπα.... κι εγώ τρόμαξα λιγάκι...

Crazy Chef said...

Ακουω best radio αυτή τη στιγμη...και το μόνο που θα κάνω είναι να παραθέσω τους στίχους απο το κομμάτι που παιζει τωρα...

So, so you think you can tell Heaven from Hell,
blue skies from pain.
Can you tell a green field from a cold steel rail?
A smile from a veil?
Do you think you can tell?
And did they get you to trade your heroes for ghosts?
Hot ashes for trees?
Hot air for a cool breeze?
Cold comfort for change?
And did you exchange a walk on part in the war for a lead role in a cage?
How I wish, how I wish you were here.
We're just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year,
Running over the same old ground.
What have we found? The same old fears.
Wish you were here

EggGod said...

@it is: Δεν είχα την πρόθεση να τρομάξω κανέναν. Αλλά το καταλαβαίνω.Sorry...

@chef: Tα έχουνε πει όλα...

axiopoino said...

Διάβασα και τα προηγούμενα κείμενα, όχι μόνο αυτό. Αναμφισβήτητα γράφεις πολύ δυνατά αλλά κάθε κείμενο είναι και μια μαχαιριά.

EggGod said...

Καλωσήρθες. Για τα υπόλοιπα κείμενα, αναλαμβάνω κάθε ευθύνη. Το συγκεκριμένο ήταν απλά ό,τι λέει ο τίτλος του: ένα ταξίδι στην παράνοια.Την παράνοια που πολεμάμε όλοι μας κάθε μέρα.

axiopoino said...

Δεν θα έλεγα ότι είναι ταξίδι στην παράνοια και συγγνώμη κιόλας δηλαδή που επεμβαίνω για ένα κείμενο που έγραψε άλλος και είναι προφανώς αρμοδιότερος να θέσει τον τίτλο του, είναι κατά την αντίληψή μου ένα κείμενο που μιλάει ξεκάθαρα για κάποιον που "έφυγε", αυτό δεν είναι παράνοια.

EggGod said...

Τα συναισθήματα που βιώνει κανείς με μία απώλεια, είναι ικανά να τον οδηγήσουν στην παράνοια. Το οτι συνεχίζει κανείς την ζωή του μετά την απώλεια, μπορεί να είναι εξίσου παρανοϊκό. Ή ανθρώπινο. Το ταξίδι σε αυτές τις καταστάσεις είναι ένα τριπάκι στην παράνοια.
Αυτό απλά.
Οποιοσδήποτε σχολιασμός είναι καλοδεχούμενος. Χαρά μου -να μιλάω. Χαρά μου -να με ακούει κάποιος.

Loth said...

ΧΑΡΑ ΜΑΣ ΝΑ ΣΕ ΑΚΟΥΜΕ ΟΛΟΙ...
ΜΑΖΕΥΩ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ..ΝΑ ΣΕ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟ ΜΑΣ ΣΕ..ΣΕ ..ΣΤΟ..

Ε ΘΑ ΤΟ ΒΡΟΥΜΕ ΠΟΥ..ΧΙΧΙ :)

Lee said...

Και μιας και το εφερε το θεμα η Λοθ σε ωραιο σημειο, να αδραξω την ευκαιρια να σε καλεσω για καφέ αυριο. Τις υπογραφες τις εχω μαζεψει ηδη! Αν θελεις στειλε μαιλ σε αυτο που εχω στο profile μου. Καλοδεχουμενη και η κοπελιά σου!
Σε χαιρετώ.

Loth said...

ΠΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ..ΤΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ..ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΩ ΕΓΩ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΤΑ ΠΟΝΤΙΚΙΑ..

ΚΡΙΜΑΑΑΑΑΑ
ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΕΓΩ ΕΙΠΑ,ΟΤΑΝ ΚΑΤΕΒΩ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΟΚ ΘΑ ΕΡΘΩ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ...

ΚΑΛΕ ΩΡΑΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ..ΚΑΝΟΝΙΖΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ

EggGod said...

Να' στε καλά ρε παιδιά. Λοθ εννοείται οτι σε περιμένω ακόμα. Lee έρχομαι από 'κει να δω το mail σου...

EggGod said...

@Loth: μόλις μας είπες ποντίκια;;;;;

Loth said...

ΧΑΧΑΧΑΧΑΑΑΑΑ...

Ε ΟΧΙ ΑΚΡΙΒΩΣ,ΧΑΡΙΝ ΛΟΓΟΥ ...ΕΧΜ

ΤΕΣΠΑ ..ΕΧΩ ΜΙΑ ΔΟΥΛΙΤΣΑ ..ΦΕΥΓΩ

ΧΑΧΑΧΑ

EggGod said...

Α, όχι ακριβώς ε;...grrrrrrr
:P

Loulour said...

Με άγγιξε και μένα το κείμενο. Κ αυτό όπως και τα περισσότερα. Χαίρομαι που γράφεις πιο συχνά.

javascript:void(0)
Publish Your Comment

EggGod said...

@loulour: Να 'σαι καλά. Άμα θέλω να φτύσω κανα τσόφλι, γράφω. Τo blog βοηθάει πολύ σε αυτό.

Αlexandra said...

...οσοι πρεπει βιαστικα να φυγουν
μας αφηνουν αναμνησεις για να γυριζουμε απλα το βλεμμα και να τους βλεπουμε....εχουν περασει στο dna μας και δεν θα φυγουν ποτε απο εμας..οι αναμνησεις ειναι λιμανι που μπορουμε να "αραζουμε"...

EggGod said...

alexandra: δίκιο έχεις. Τι γίνεται όμως όταν δεν αρκούν οι αναμνήσεις;;;Όταν τα δάχτυλα σου καίνε αναζητώντας την αφή;
(Ρε συ Αλεξάνδρα, απεγνωσμένα προσπαθώ εδώ και κάποιες μέρες να ποστάρω στο blog σου αλλά δεν μπορώ!...Τι να κάνω;;;)

Alexandra said...

Το ξερω δεν ειναι το ιδιο αν καποιος φυγει και δεν ακους την παρουσια του...
ειναι ομως και εγωιστικο....στενοχωριεμαι γιατι δε μπορω να σε ακουμπησω ΕΓΩ.Στενοχωριεμαι γιατι δε μπορεις να με ακουσεις...δε μπορεις να μου μιλησεις...ολα εχουν σχεση με το ΕΓΩ.
Εκει χρειαζεται η πιστη οτι και μακρια μας περνα καλα..σαν να πηγε ταξιδι..
Αν ηξερες οτι καποιος που αγαπας πηγε ταξιδι θα ηταν ιδιος ο πονος?

Alexandra said...

...oso gia ta post...ta blepw.Rikse mia matia.

EggGod said...

Εννοείται ότι είναι ΟΛΑ εγωιστικά. Συμφωνώ απόλυτα. Αυτό δεν το κάνει πιό εύκολο. Δεν με νοιάζει η ταμπέλα, ή ο χαρακτηρισμός. Με νοιάζει το θέλω μου. Άλλωστε το είπα: σαν πεντάχρονος το ζητώ.
(οκ με τα ποστ, είχα φάει κόλλημα)