Tuesday, February 06, 2007

HUMAN SMELL 1



Με το παραπονεμένο ύφος της ικεσίας παρακαλούσε τους περαστικούς.
Τι ζήταγε; Λεφτά νομίζω. Ναι, λεφτά (πώς μου' ρθε να πω αγκαλιά;). Γύρω μας το χάος-Χριστούγεννα στη Αθήνα. Η λαοθάλασσα στην Ερμού να μοιάζει σαν εφέ φτιαγμένο από υπολογιστή (μα που τους βρήκαν τόσους κομπάρσους;). Ο κόσμος μας προσπερνούσε σαν σε fast forward. Εκείνη καθισμένη κατάχαμα, παρ' όλο το κρύο. Εγώ σε ένα παρτεράκι, περίμενα τον κολλητό. Θα πηγαίναμε για καφέ.
Την χάζεψα αρχικά γιατί ήταν όμορφη. Και νέα. Τσιγγάνα. Αλλά με πάρα πολύ πόνο στο πρόσωπο της. Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως όλο αυτό ήταν ένα καλοφτιαγμένο θέατρο. Αυτή το κάνει αυτό κάθε μέρα, σκέφτηκα και άναψα τσιγάρο. Ρε την άτιμη.
Οι άνθρωποι να μας προσπερνάνε, να τρέχουν βουλιμικά στις αγορές τους, να αδειάσουν τα μαγαζιά και μετά να τρέξουν στα τραπέζια τους με τις γυναίκες και τα μούλικα τους. Με τα χρέη τους και τις ληγμένες κάρτες τους. Εκείνη και εγώ, απέναντι ο ένας από τον άλλον, οι ύφαλοι μέσα σε εκείνη την τρικυμία.
Φορούσε μία ξεφτισμένη καφέ ζακέτα, πάνω από καμιά δεκαριά άλλα ρούχα. Η φούστα της ήταν κυπαρισσί, βρώμικη. Επίτηδες άραγε; Δεν φορούσε παπούτσια και θυμάμαι που σκεφτόμουνα: Μα καλά ρε πούστη μου, δεν κρυώνει; Πρέπει να έχει 2 βαθμούς τώρα...Το ένα χέρι της προτεταμένο να ζητάει ελεημοσύνη. Το άλλο να κρατάει σφιχτά στο βυζί της ένα φασκιωμένο μωρό. Όχι, δεν το θήλαζε, απλά το έσφιγγε πάνω της. Μέσα από τα πανιά που το είχε τυλίξει, φαίνονταν μόνο το προσωπάκι του και το ένα χεράκι του. Ήταν λίγο μπλε. Μάλλον από το κρύο. Θυμάμαι (ναι, το θυμάμαι ξεκάθαρα) που σκέφτηκα: αυτοί δεν μασάνε από αυτά, είναι μαθημένοι. Και τα παιδιά τους έτσι τα μεγαλώνουν και δεν αρρωσταίνουν ποτέ. Καθησύχασα τον εαυτό μου και κοίταξα αλλού.
Η φωνή της, μία μονότονη παραφωνία μέσα στο γενικό κονσέρτο της γιορτινής Ερμού.
Σααας παρακαλώ, να έχετε υγεία και ευτυχία, μία βοήθεια.
Κοίταξα για λίγο αυτούς που περνούσαν από δίπλα της. Κανείς δεν την κοίταγε στα μάτια. Όλοι ήταν απορροφημένοι στην γιορτινή απόδραση τους. Και εκείνη να εκλιπαρεί. Άρχισε να με ενοχλεί λίγο.
Γιατί δεν πιάνει μία δουλειά; Το παιδάκι τι της φταίει; Άραγε ξέρει αυτή τι είναι adsl και blog; Βλέπει ταινίες; Αν πάω κοντά θα βρωμάει; Τα σκεφτόμουνα και φτιαχνόμουνα μόνος μου, ένιωθα λίγο καλύτερος από αυτή. Αλλά η πουτάνα, με τι πιστότητα έπαιζε τον ρόλο της...το μωράκι κολλημένο στο βυζί να μην χαμπαριάζει από κρύο και θόρυβο. Το βλέμμα της από αρχαία τραγωδία. Μπράβο...

Ήρθε ο κολλητός και εξαφανιστήκαμε κάπου στο στομάχι της Αθήνας, εκεί γύρω. Ώρες αργότερα πήραμε τον δρόμο του γυρισμού και βρεθήκαμε στο ίδιο σημείο, πηγαίνοντας για το μετρό του Συντάγματος. Είδαμε συφερτό από μακριά, κόσμο μαζεμένο, φωνές. Πλησιάσαμε και εμείς να δούμε, κλασσικοί περίεργοι.
Οι άνθρωποι είχανε φτιάξει έναν κύκλο και στην μέση του ήταν η τσιγγάνα. Ούρλιαζε. Κράταγε το μωρό στα χέρια της, το οποίο δεν κουνιότανε. Το κεφαλάκι του πηγαινοέρχοταν σαν κούκλας. Ο πόνος στο πρόσωπο της ήταν πολύ αληθινός. Αυτό δεν ήταν θέατρο. Ήταν ένας εφιάλτης που μας δάγκωνε τις μούρες, εν μέσω γιορτών. Κάποιοι είχανε αηδία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα τους. Κάποιοι αρπάζανε τσάντες και παιδιά και λακίζανε. Κάποιος είπε να πάρουμε την αστυνομία αλλά δεν νομίζω να κουνήθηκε κανείς. Άλλωστε Ερμού ήμασταν, θα περνάγανε σε λίγο οι μπάτσοι από μόνοι τους. Κοιτάγαμε. Εκείνη ούρλιαζε.

Ώρες πριν την χάζευα και από μέσα μου την κορόϊδευα. Δεν την κοίταζε κανείς στα μάτια και εγώ ένιωθα ανώτερος της, έτσι που την έβλεπα.
Βρώμικη.
Ρακένδυτη.
Με το νεκρό μωρό της, στην αγκαλιά της.

Αυτή το κάνει αυτό κάθε μέρα....

14 comments:

Lee said...

μμμ, πικρο θέμα. Ειχα γραψει κατι παρομοιο τον Νοέμβριο, παλι απο αληθινα γεγονότα εμπνευσμένο.

http://vleema.blogspot.com/2006_11_01_archive.html
Λεγεται "ασπρο - μαύρο".

Δυστυχως δεν αλλαζει απο τη μια μερα στην άλλη, ειδικά για τους τσιγγάνους.

Άννα said...

Γροθιά στο στομάχι.
Δεν θα ρωτήσω αν είναι αληθινό, όχι γιατί δεν θέλω να ξέρω αλλά γιατί φαίνεται η αλήθεια του. Αναρωτιέμαι πως κοιμάσαι από τα Χριστούγεννα και μετά.

Lee πράγματι κάτι δεν αλλάζει από την μια μέρα στην άλλη αλλά ειδικότερα για εμάς.

Άννα said...

τους μη τσιγγάνους!!!!!!!!!!!!

EggGod said...

@lee: το διάβασα!!! Πολύ καλό...Τίποτα δεν αλλάζει από την μία μέρα στην άλλη για κανέναν.Όλα αλλάζουν πάνω στο δευτερόλεπτο! Και το εννοώ.

@άννα: δεν είναι αληθινό, τουλάχιστον με την έννοια ότι το έζησα. Αλλά το ένιωσα. Άρα;...δεν ξέρω...

Tatoo said...

Xmm...Ti periergo!!Xtes eixa mia sxetikh koybenta me thn kollhth moy, me aformh to "Astegoskopio" toy G.Zeygwlh. Einai sthn Athina mono 11.000 astegoi paidia..Safws akoma k se ayth thn katastash poy o an8rwpinos ponos,mona3ia k e3a8liwsh pianoyn to apolyto peak, emeis oi "normal" skeftomaste opws skeftomaste dinontas pseydepifanes, logikofaneis etymologeies sthn adiaforia k ton partakismo mas, logw toy oti akoma k ayta ta fainomena twn kairwn mas kaphleyontai ta korakia (poy mono liga den einai - k bgazoyn merokamato poy emeis de 8a doyme k pote...).
Gia toys tsigganoys, epetrepse moy na epifylasomai k na exw tis enstaseis moy (oxi apo ratsismo - apla epeidh 3erw kapoia pragmata ek twn esw logw katastasewn). Se aytoys, tetoia symbanta einai sto 90% kat'epilogh k oxi kat'anagkh.
Telika, nomizw oti se ka8e koinwnikh "kasta" yparxoyn "good guys & bad guys", akoma k se ayth poy 8igeis me to omologoymenws eyais8hto k melagxoliko soy keimeno. Ta sebh moy gia allh mia fora...

EggGod said...

@tatoo: Να' σαι καλά. Η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα να θίξω κάποια συγκεκριμένη κάστα ανθρώπων αλλά ναι, με πιάνει μια μελαγχολία όταν τους βλέπω στους δρόμους. Μετά πηγαίνω όμως Village και ξεχνιέμαι με την τελευταία Χολυγουντιανή βλακεία. Και συνειδητοποιώ πως είμαι back to square one...

Crazy Chef said...

να σαι καλα αυγοθεε που μαχαιρώνεις τις συνειδησεις μας...

καρυάτιδα said...

συγγνωμη που δεν θα σχολιασω το τελευταιο post σου, αλλα μιας και ειναι η πρωτη φορα που σου γραφω θα "μεινω" αρχικα στην επικεφαλιδα-στεγη που στεγαζει το blog σου!

ξερεις...παραπεμπει σε κατι ονειρικοεπιστημονικοφαντασιακο!, με μια γευση και απο Tolkin.

οσο για το nickname σου, φοβερό!
παραπεμπει στον (αγαπημενο για εμε)Πυθαγορα.
ο οποιος λεει (στο περιπου) οτι η Γαια (και γενικα οι πλανητες) ειναι σαν ενα αυγο, και εμεις συνεχιζουμε να εξελισσομαστε μεσα σε αυτον μεχρι...την τελικη και περισσοτερο πραγματικη εκκολαψη μας...!

ΥΓ: Η Lee με οδηγησε στο blog σου!
...ειναι φιλη μου!!

Loth said...

ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ..

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΑΥΤΑ ΒΡΙΣΚΟΜΟΥΝ ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΕ ΠΟΛΥ ΑΣΧΗΜΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ..ΤΟ ΙΔΙΟ ΛΕΠΤΟ ΟΛΟΙ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΧΑΡΑ ΩΣ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΛΥΠΗ..

ΟΜΩΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΟΧΙ.
ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΕΞΙΣΤΟΡΕΙΣ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ...

ΟΜΩΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΥΤΗ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΒΓΑΖΕΙ ΧΡΗΜΑΤΑ..ΟΣΟ ΣΚΛΗΡΟ ΚΑΙ ΑΝ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ

ΟΤΑΝ ΔΟΥΛΕΥΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ..ΕΙΧΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙ 4 ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ .ΤΑ ΕΒΛΕΠΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΙΑ 4 ΧΡΟΝΙΑ.Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΑ ΧΤΥΠΟΥΣΕ ΚΑΙ ΕΠΑΙΡΝΕ ΟΤΙ ΕΙΧΑΝ ΣΤΟ ΤΕΛΣΟ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ..ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ ΜΟΥ ΕΛΕΓΑΝ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΞΥΠΟΛΥΤΑ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΧΥΜΟ ΚΑΙ ΦΥΣΤΙΚΙΑ..ΚΑΙ ΕΦΕΥΓΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ...

Lee said...

Κι εγω καπου εκει ημουν Λοθ και μαθαινα σε ενα απο αυτά να γραφει. Γιατι οι γονεις τους δεν τα στελνουν σχολείο, προτιμουν να τα βαζουν να ζητιανευουν.

Γι αυτό Αννα λέω πως "Δυστυχως δεν αλλαζει απο τη μια μερα στην άλλη, ειδικά για τους τσιγγάνους".

EggGod said...

@chef: ευχαριστώ φιλαράκι. Την δική μου μαχαιρώνω πρώτη, μπας και ξυπνήσω...

@καρυάτιδα: Welcome! Η επικεφαλίδα έχει όλα αυτά που ανέφερες μέσα και κάτι..."παραπάνω". Είναι το dreamgate του Castaneda. Θα αναφερθώ μελλοντικά σε κάποιο post σε αυτό. Είναι μία σύλληψη που με έχει μαγέψει γενικά. Tolkien ε; Μέσα είσαι.....
Οι φίλοι της Lee είναι κ δικοί μου φίλοι (αν κ δεν έχω γνωρίσει ούτε την Lee, οπότε αν αποδειχτεί ότι οι φίλοι της είναι μανιακοί δολοφόνοι, τον ήπια!). :P Καλωςήρθες κ πάλι!!!

@loth: Η κοπέλα μου βρέθηκε σε περιοδεία πρόσφατα στην Αίγυπτο. Εκεί, ένα αγοράκι προσέφερε το σωματάκι του σε έναν κύριο του θιάσου. Αφού ο μεσήλικας ηθοποιός αρνήθηκε σοκαρισμένος, το αγοράκι έκανε να φύγει και είδε την κοπελιά μου κατσουφιασμένη. Την ρώτησε σε σπαστά αγγλικά γιατί δεν χαμογελάει. Του απάντησε ότι ήταν κουρασμένη. Της είπε ότι αυτός δεν ήταν λόγος για να μην χαμογελάει...έφυγε για να πάει να βρει τον επόμενο πελάτη του. Θα 'ταν και 10 χρονών. Αυτά. :(

@Lee: ΔΥΣΤΥΧΩΣ (όσο και να το φιλοσοφούμε όλοι εμείς), όντως μερικά πράγματα δεν αλλάζουν έτσι απλά. Μερικά, δεν αλλάζουν ποτέ....το στανιό μου μέσα.

Loth said...

ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΚΛΑΙΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΓΕΛΑΕΙ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΝΑΕΙ..

ΑΠΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ...

Lee said...

"Οι φίλοι της Lee είναι κ δικοί μου φίλοι (αν κ δεν έχω γνωρίσει ούτε την Lee, οπότε αν αποδειχτεί ότι οι φίλοι της είναι μανιακοί δολοφόνοι, τον ήπια!)."

Φιλε, πλέον είναι αργά. Σε εχουμε περικυκλώσει! ;)

EggGod said...

lolation...
*τρέχει από την πίσω πόρτα ουρλιάζοντας*