Friday, July 28, 2006

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΘΕΛΕΙ ΞΥΛΟ...


...είπε σε στιγμή χαλάρωσης κάποιος κολλητός και συνέχισε να πίνει το ποτό του. Ενίοτε, ρίχνει μία-δύο καλές στην δικιά του και κάθε φορά είναι η τελευταία. Και ΚΑΘΕ φορά τα πράγματα μεταξύ τους φτιάχνουν. Εκείνη δείχνει μεγαλύτερη κατανόηση (υποταχτικότητα μήπως;) και εκείνος γενικά κουλάρει από την γκρίνια της και την ανελέητη μουρμούρα της. Μέχρι την επόμενη φορά...
Και μένα μου'ρχονται εικόνες...βράδυ, νομίζω καλοκαίρι, φωνές και ουρλιαχτά από μέσα. Είμαι σε ηλικία που μπορώ και θυμάμαι, μπορώ και συγκρατώ πράγματα-κυρίως αυτά που δεν πρέπει. Τρέχω πανικόβλητος στο σαλόνι. Ένας άντρας κοπανάει το κεφάλι μιας γυναίκας στην πόρτα. Εκείνη ουρλιάζει και αυτός την βρίζει...απεγνωσμένα προσπαθώ να ξυπνήσω από αυτόν τον εφιάλτη αλλά ρε πούστη μου, μόλις σηκώθηκα από το κρεββάτι, δεν παίζει να κοιμάμαι. Πώς λοιπόν συνεχίζεται αυτός ο εφιάλτης; Πώς ακούγονται ΤΟΣΟ αληθινά αυτά τα χαστούκια; Πώς θα πείσω τον οκτάχρονο εαυτό μου, ότι αυτή δεν είναι η μάνα μου;
Βαθειά μέσα μου εκείνο το βράδυ, με αφέλεια και πίστη ενός μικρού παιδιού, πήρα έναν όρκο που με την βοήθεια του θεού δεν έχω πατήσει μέχρι σήμερα. Να μην γίνω ποτέ αυτός ο άντρας του εφιάλτη, τουλάχιστον σ'αυτό το θέμα γιατί σε πολλά άλλα....Και πόσες φορές δεν θέλησα να πατήσω τον όρκο αυτόν. Στιγμές που οι γυναίκες όντως θέλουν ξύλο. Στιγμές που η πουτανιά που κρύβεται στο DNA τους, ξεχυλίζει και σε τρελλαίνει. Το μόνο που χρειάζεται όμως για να κρατηθώ, είναι να φέρω στο μυαλό μου εκείνα τα ουρλιαχτά. Τη μυρωδιά από δάκρυα πάνω σε μαξιλάρια και τις στριγκιές της αδερφής μου. Το μόνο που χρειάζομαι για να φανώ άντρας, είναι να θυμάμαι το πρόσωπο ΕΚΕΙΝΟΥ του άντρα: βγαλμένο από κάποιον πίνακα του Giger. Να θυμηθώ πως πάνω από εκείνα τα ουρλιαχτά της μάνας μου, πιό δυνατά ήταν τα δικά μου....
Αυτός που πρωτοείπε πως οι γυναίκες θέλουν ξύλο (ένα χεράκι το χρειάζονται και άλλα τέτοια) να ξέρει ότι του κατουράω τον τάφο και άμα έχω πιει και αρκετές μπύρες, του σβήνω και το καντηλάκι.
Σ'εσάς τις γυναίκες τώρα. Εσάς που τρώτε ξύλο. Όχι δεν μιλάω για ΕΝΑ χαστούκι πάνω σε τρελλά νεύρα μέσα στα 10 χρόνια, μιλάω για εσάς που ΤΡΩΤΕ ΞΥΛΟ. ΜΑΖΕΥΤΕ ΤΑ! ΔΡΟΜΟ! Πιο απλό, δεν μου επιτρέπει το keyboard μου να το γράψω. Ξεφτυλίζετε όποιο νόημα μπορεί να προσδώσει κανείς στη λέξη αγάπη με το να μένετε μαζί του. Αν έχετε παιδιά, ακόμα χειρότερα. Θα έπρεπε να είσασταν αρκετά έξυπνες ώστε να φύγετε πριν καν πέσει η πρώτη σφαλιάρα. Δεν έχει "μα" και "άλλη μία ευκαιρία". Η κάθε μέρα υπομονής για εσάς, είναι μία ακόμα ημέρα παράνοιας για τα παιδιά.
Και σε 'σένα ρε κολλητέ, που τελειώνεις το ποτό σου απέναντι μου και γω προσπαθώ να χαμογελάσω μπας και φανεί η αηδία μου. Σου ορκίζομαι σ'εκείνον τον οκτάχρονο, ότι αν μου ξανάρθεις με τέτοιο κατόρθωμα για να αφηγηθείς, θα είναι η τελευταία φορά που θα τα πούμε...στ'ορκίζομαι στις ουλές που διαγράφουν την καρδιά μου. Τότε ήμουνα μικρός για να κάνω κάτι. Τώρα....μαύρο φίδι που σ'έφαγε και σε ξέρασε.
Και τελευταία, σε όλους εσάς που τυχαία μπήκατε σε αυτό το blog και "τυχαία" συμβαίνει να σηκώνετε και το χεράκι σας σε γυναίκες. Ή σε ζώα. Ή σε άλλους άντρες πιό αδύναμους. Μία ερώτηση από εμένα με πολλή αγάπη: πότε βρε κακομοίρηδες θα πάρετε χαμπάρι ότι αυτοί που βαράτε, είστε εσείς με άλλο πρόσωπο;
Πάω για ύπνο-ύπνο σε ραγισμένα τσόφλια ενός αυγοθεού. Ουφ, τα'πα κι'απόψε...η ευχή μου στα οκτάχρονα, σαν προσευχή την στέλνω, από καρδιάς: όνειρα γλυκά μανάρια μου και τίποτα να μην ταράξει τον ύπνο σας. Ούτε απόψε, ούτε ποτέ.....

12 comments:

Lili said...

O μονος τροπος να μην καταπατησεις τον ορκο σου και μαλιστα χωρις καθολου προσπαθεια...ειναι να καταλαβεις.
Δεν υπαρχει πουτανια στο dna
ουτε καθονται απο αγαπη αλλα απο φοβο
πιστευουν την εικονα που τους προβαλλει ο αλλος, πολυ πριν φτασουν στο ξυλο.
πιστευουν οτι δεν αξιζουν
και ξεκιναει πολυ πριν βρουνε τον συντροφο, ξεκιναει απο τον πατερα τους τον ιδιο.

αν ο πατερας σου με καθε ευκαιρια σε αγνοει σε προσβαλλει και σε δερνει σαν να εισαι κτημα του, λιγο δυσκολο καπου μεσα σου να το ξεριζωσεις αυτο.

και βρισκεις παντα καποιον σαν τον μπαμπα, να τον κανεις να σε αγπαησει οπως θα ηθελες να σε αγαπησει ο μπαμπας.


ειναι πολυ πιο περιπλοκο απο τι φαινεται και χαιρομαι που δεν θες να ακολουθησεις τα χναρια του...άλλα η πραξεις του βγαινανε απο την πεποιθηση, την περιφρονηση και την εχθροτητα απενατι στην γυναικα

κατι που διαφαινεται στα δικα σου λογια, αν προσεξες.

Ευχομαι πραγματικα , να βρεις τον τροπο να συγχωρεσεις την μανα σου για την αδυναμια της και τον πατερα σου για την επιλογη των πραξεων του.

Αν δεν θεςλςι; να βαλεις το κομεντ δημοσιο δεν με πειραζει, ηθελα παλα να σου μιλησω και συγγνωμη αν ακουστηκα συμβουλευτικη αλλα ειναι ενα θεμα που με αγγιζει.

Composition Doll said...

Respect.
Hats off.
Υπόκλιση, τέλος πάντων. Απίστευτα δυνατό κείμενο, σαν ανάποδο χαστούκι.

Με μια ένσταση μόνο: η πουτανιά ή η πουστιά (αντίστοιχα) δεν κρύβεται στο DNA γυναικών ή ανδρών (αντίστοιχα). Η πουτανιά και η πουστιά δεν έχουν φύλο. Τις συναντάς εξίσου και στα δύο.

Loucretia said...

Καταπληκτικο κειμενο, το συνεστησα ηδη να το διαβασουν στο τελευταιο μου ποστ. Αργησα να το ανακαλυψω, αλλα καλλιο αργα παρα ποτε.

See Emily Write said...

Ειλικρινά με αποστόμωσε το post σου. Προσπαθώ να βρω κάτι να προσθέσω, αλλά νομίζω με κάλυψες. Ελπίζω αυτό σου το post να βοηθήσει άτομα να αλλάξουν την ζωή τους. Σίγουρα ευαισθητοποιεί τον καθ'ένα που το διαβάζει.
Δεν έχω άλλα λόγια...με συγκίνησες. Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνεις. Σ'ευχαριστώ.

Θελξινόη said...

μεγάλο θέμα άνοιξες,
δεν έχω ζήσει τέτοιου είδους βία έχω όμως ζήσει τι θα πει ψυχολογική βία και τρομοκρατία πραγματικά θεωρώ ότι δεν έχει σημασία ποιο είναι πιο χειρότερο αυτό που έμαθα είναι ότι πρέπει να κοιτάμε μπροστά, δεν έχει νόημα να κοιτάμε πίσω γιατί μας κρατάει στάσιμους δυστυχώς το παρελθόν δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Θα σε συμβούλευα πολλά για τον φίλο σου αλλά φοβάμαι τις νομικές συνέπειες που θα αντιμετωπίσεις

Loulour said...

Χαίρομαι που ο διαδικτυακός αέρας με έφερε στο blog σου

ovi said...

δυστυχώς όμως και εσύ του ...έδοσες άλλη μια ευκαιρία!!!

Prometheus said...

Φίλε egggod τυχαία μπήκα στο blog σου (από κάπου διάβασα για το άρθρο σου "Παραλίες και κατάνες, δεν θυμάμαι όμως πού), και διάβασα το "Η γυναίκα θέλει ξύλο".... Άσχημες οι αναμνήσεις όντως, αν πρόκειται για αναμνήσεις. Που τελικά δεν είναι αναμνήσεις, είναι βιώματα... Anyway... Keep on writing...

Anonymous said...

Γεια σου. Οι ιδέες σου συχνά με γεμίζουν κουράγιο : λέω, να, ορίστε, όλο και κάποιος ΑΝΘΡΩΠΟΣ υπάρχει στον κόσμο..,τη στιγμή που νόμιζα πως όλοι είχαν εξαφανιστεί κάτω από τόνους ματαιοδοξίας και εγωπάθειας. Ευχαριστώ.Συνέχισε έτσι!.. *

EggGod said...

@lili: εχθρότητα και περιφρόνηση απέναντι στην γυναίκα διαφαίνεται στα λόγια μου;...χμ....Ίσως έχεις δίκιο. Ίσως πάλι να τα είπα πολύ μαλακά για ένα θέμα στο οποίο είμαι απόλυτος. Ίσως πάλι να μην τα κατάφερα και να είμαι ο άντρας εκείνης της νύχτας. Ελπίζω όχι...Σ' ευχαριστώ. Ευπρόσδεκτο το οποιοδήποτε σχόλιο σου.

@composition doll: σωστά, αλλά εδώ προκύπτει το φλέγον ζήτημα: η Έυα που έδωσε το μήλο στον Αδάμ ήταν πουτάνα ή πούστης;...χμμμ....Για τον Αδάμ ξέρουμε, ήταν μαλάκας.

@loucretia: να' σαι καλά. Θενκς για τα καλά σου λόγια.

@see emily write: Σ' ευχαριστώ καλή μου. Δεν ξέρω αν θα αλλάξουν ζωές με αυτό το κείμενο. Εγώ τσόφλια πετάω, σαν καλός αυγοθεός...

@Θελξινόη: Ναι, μόνο μπροστά. Το πακέτο όμως είναι ότι το μπροστά είναι χτισμένο από το "πίσω" και αν δεν το κοιτάς θα φας το μπροστά στη μούρη...χριστέ μου τι λέω βραδιάτικα. Καλως ήρθες...

@loulour: "come inside and leave some of the happiness you bring with you..." Dracula, Bram Stoker.

@ovi: τι να κάνω...

@prometheus: Σ' ευχαριστώ φίλε, να' σαι καλά. Ναι, βιώματα είναι. Πρόκες που ρημάζουν το υποσεινήδητο και την ψυχή.

@anonymous: οι άνθρωποι δεν κρύφτηκαν. Κλείστηκαν μέσα σε αυγά και γίνανε όλοι τους αυγοθεοί. Και προσπαθούνε να βγουνε από το τσόφλι τους γλείφοντας αντι να βαράνε μπουνιές. Σ' ευχαριστώ φίλε/η.

Lee said...

Ομοιοπαθουσα με τους χαρακτηρες σου. Εντελως τυχαια εγραψα κατι παρομοιο σημερα, πιο πολυ ομως εστιασα στην ψυχολογικη βια. Οταν τις εχεις βιωσει και τις δυο χρειαζεται πολυ δυναμη να αναδυθεις. Το τσοφλι δεν σπαει ευκολα. Σπανια σπαει αμεσως, κατι που ομως ισχυει για μενα. Μονο που τωρα ειμαι ορφανη χωρις να εχουν πεθανει οι γονεις μου.
Γραφεις πολυ ωραια παντως. Παρολο που πραγματευεσαι δυσκολα θεματα, δεν εισαι μιζερος.

EggGod said...

Νά'σαι καλά Lee. Καλως ήρθες από τα μέρη μας. Ναι, το τσόφλι σπάει δύσκολα...