Friday, July 28, 2006

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΘΕΛΕΙ ΞΥΛΟ...


...είπε σε στιγμή χαλάρωσης κάποιος κολλητός και συνέχισε να πίνει το ποτό του. Ενίοτε, ρίχνει μία-δύο καλές στην δικιά του και κάθε φορά είναι η τελευταία. Και ΚΑΘΕ φορά τα πράγματα μεταξύ τους φτιάχνουν. Εκείνη δείχνει μεγαλύτερη κατανόηση (υποταχτικότητα μήπως;) και εκείνος γενικά κουλάρει από την γκρίνια της και την ανελέητη μουρμούρα της. Μέχρι την επόμενη φορά...
Και μένα μου'ρχονται εικόνες...βράδυ, νομίζω καλοκαίρι, φωνές και ουρλιαχτά από μέσα. Είμαι σε ηλικία που μπορώ και θυμάμαι, μπορώ και συγκρατώ πράγματα-κυρίως αυτά που δεν πρέπει. Τρέχω πανικόβλητος στο σαλόνι. Ένας άντρας κοπανάει το κεφάλι μιας γυναίκας στην πόρτα. Εκείνη ουρλιάζει και αυτός την βρίζει...απεγνωσμένα προσπαθώ να ξυπνήσω από αυτόν τον εφιάλτη αλλά ρε πούστη μου, μόλις σηκώθηκα από το κρεββάτι, δεν παίζει να κοιμάμαι. Πώς λοιπόν συνεχίζεται αυτός ο εφιάλτης; Πώς ακούγονται ΤΟΣΟ αληθινά αυτά τα χαστούκια; Πώς θα πείσω τον οκτάχρονο εαυτό μου, ότι αυτή δεν είναι η μάνα μου;
Βαθειά μέσα μου εκείνο το βράδυ, με αφέλεια και πίστη ενός μικρού παιδιού, πήρα έναν όρκο που με την βοήθεια του θεού δεν έχω πατήσει μέχρι σήμερα. Να μην γίνω ποτέ αυτός ο άντρας του εφιάλτη, τουλάχιστον σ'αυτό το θέμα γιατί σε πολλά άλλα....Και πόσες φορές δεν θέλησα να πατήσω τον όρκο αυτόν. Στιγμές που οι γυναίκες όντως θέλουν ξύλο. Στιγμές που η πουτανιά που κρύβεται στο DNA τους, ξεχυλίζει και σε τρελλαίνει. Το μόνο που χρειάζεται όμως για να κρατηθώ, είναι να φέρω στο μυαλό μου εκείνα τα ουρλιαχτά. Τη μυρωδιά από δάκρυα πάνω σε μαξιλάρια και τις στριγκιές της αδερφής μου. Το μόνο που χρειάζομαι για να φανώ άντρας, είναι να θυμάμαι το πρόσωπο ΕΚΕΙΝΟΥ του άντρα: βγαλμένο από κάποιον πίνακα του Giger. Να θυμηθώ πως πάνω από εκείνα τα ουρλιαχτά της μάνας μου, πιό δυνατά ήταν τα δικά μου....
Αυτός που πρωτοείπε πως οι γυναίκες θέλουν ξύλο (ένα χεράκι το χρειάζονται και άλλα τέτοια) να ξέρει ότι του κατουράω τον τάφο και άμα έχω πιει και αρκετές μπύρες, του σβήνω και το καντηλάκι.
Σ'εσάς τις γυναίκες τώρα. Εσάς που τρώτε ξύλο. Όχι δεν μιλάω για ΕΝΑ χαστούκι πάνω σε τρελλά νεύρα μέσα στα 10 χρόνια, μιλάω για εσάς που ΤΡΩΤΕ ΞΥΛΟ. ΜΑΖΕΥΤΕ ΤΑ! ΔΡΟΜΟ! Πιο απλό, δεν μου επιτρέπει το keyboard μου να το γράψω. Ξεφτυλίζετε όποιο νόημα μπορεί να προσδώσει κανείς στη λέξη αγάπη με το να μένετε μαζί του. Αν έχετε παιδιά, ακόμα χειρότερα. Θα έπρεπε να είσασταν αρκετά έξυπνες ώστε να φύγετε πριν καν πέσει η πρώτη σφαλιάρα. Δεν έχει "μα" και "άλλη μία ευκαιρία". Η κάθε μέρα υπομονής για εσάς, είναι μία ακόμα ημέρα παράνοιας για τα παιδιά.
Και σε 'σένα ρε κολλητέ, που τελειώνεις το ποτό σου απέναντι μου και γω προσπαθώ να χαμογελάσω μπας και φανεί η αηδία μου. Σου ορκίζομαι σ'εκείνον τον οκτάχρονο, ότι αν μου ξανάρθεις με τέτοιο κατόρθωμα για να αφηγηθείς, θα είναι η τελευταία φορά που θα τα πούμε...στ'ορκίζομαι στις ουλές που διαγράφουν την καρδιά μου. Τότε ήμουνα μικρός για να κάνω κάτι. Τώρα....μαύρο φίδι που σ'έφαγε και σε ξέρασε.
Και τελευταία, σε όλους εσάς που τυχαία μπήκατε σε αυτό το blog και "τυχαία" συμβαίνει να σηκώνετε και το χεράκι σας σε γυναίκες. Ή σε ζώα. Ή σε άλλους άντρες πιό αδύναμους. Μία ερώτηση από εμένα με πολλή αγάπη: πότε βρε κακομοίρηδες θα πάρετε χαμπάρι ότι αυτοί που βαράτε, είστε εσείς με άλλο πρόσωπο;
Πάω για ύπνο-ύπνο σε ραγισμένα τσόφλια ενός αυγοθεού. Ουφ, τα'πα κι'απόψε...η ευχή μου στα οκτάχρονα, σαν προσευχή την στέλνω, από καρδιάς: όνειρα γλυκά μανάρια μου και τίποτα να μην ταράξει τον ύπνο σας. Ούτε απόψε, ούτε ποτέ.....