Tuesday, December 19, 2006

ΘΕΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ;


Άναψε τσιγάρο και άκου με.
Κουνιέσαι λίγο αμήχανα μετά την ερώτηση που σου έκανα αλλά εγώ θα συνεχίσω γιατί σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ τρελλά. Θες να σου πω γιατί είσαι μόνος; Γιατί ξέχασες να λες "Σ' αγαπώ", γι' αυτό. Η κουβέντα μας που τώρα ξεκινάει, θα μπορούσε να τελειώσει εδώ. Αλλά σε αγαπώ και πρέπει να σου πω και τα υπόλοιπα.
Μεγάλωσες σε ένα σπίτι που τα θεμέλια του έτριζαν πριν καν αυτό χτιστεί. Μεγάλωσες από γονείς που ενώθηκαν τυχαία, με λογική και λίγο συναίσθημα και καθόλου αυτεπίγνωση. Μεγάλωσες σε ένα σπίτι που αυτά που υπονοούνταν ήταν πιό πολλά από αυτά που λέγονταν. Και έγινες άντρας και 'συ, κολλητέ μου, φίλε μου, αδερφέ μου. Μεγάλωσες.
Χωρίς ποτέ να πεις "Σ' αγαπώ"....
"Μα το ήξερα, το ένιωθα, δεν χρειαζόταν να το πω ", μου απαντάς και μου έρχεται να βάλω τα κλάμματα- κάτι που θα εκθέσει και τους δυό μας σ'αυτή τη καφετέρια στα Εξάρχεια που καθόμαστε. Μου 'ρχεται να κλάψω γιατί μοιάζουμε τόσο πολύ. Βλέπεις ρε κολλητέ, είναι που έλεγα και γω το ίδιο. "Αυτά που εννοούνται δεν χρειάζονται να λέγονται", θυμάμαι να σκέφτομαι. Και μεγάλωσα και γω σε ένα σπίτι που ήταν σπίτι μόνο στο όνομα. Και έγινα άντρας. Και ποτέ κανένας δεν μου είχε πει μέσα σ' αυτό το γαμόσπιτο ότι με αγαπάει. ΟΤΙ ΜΕ ΑΓΑΠΑΕΙ. Και έμεινα μόνος μου για μεγάλο διάστημα, παρ' όλο που πάντα είχα γκόμενες, το ξέρεις αυτό καλά. Και ευτυχώς κάποια στιγμή- κάπου ανάμεσα στη σκοπιά και στη τέχνη- συνειδητοποίησα το προφανές: μαζί με το "Σ' αγαπώ" είχα ξεχάσει και όλες τις άλλες ,τις αληθινές τις λέξεις. Πώς να λέω "Πονάω, σταμάτα!" ή "Είσαι όμορφη και θέλω να σε γνωρίσω καλύτερα" ή "Όχι ρε σεις, ΕΓΩ δεν είμαι έτσι". Τα είχα ξεχάσει όλα και όλα ξεκινάγανε από το "Σ' αγαπώ".
Δυσανασχετείς, τινάζεις το τσιγάρο σου και κοιτάς αλλού. Η σκιά μέσα σου τώρα μιλάει, έχει το πάνω χέρι. Θα την γαμήσω αυτή τη γνώριμη σκιά. Δεν θα σε χάσω έτσι, αμαχητί. Ανάβω και γω τσιγάρο, η πλάτη μου ιδρώνει λίγο.
Έχεις 2 χρόνια να βρεις κοπέλα. Τι σκατά; Οι προηγούμενες σχέσεις σου κράτησαν πολύ και όταν τέλειωσαν, κράτησαν ακόμα περισσότερο και πάντα η ίδια δικαιολογία: "Θέλω τον χρόνο μου". ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΧΡΟΝΟ ΚΟΛΛΗΤΕ. ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ. Κάθε δευτερόλεπτο που περνάει πεθαίνουμε και από λίγο. Δεν υπάρχει χρόνος. Προς τι λοιπόν η μοναξιά; "Θέλω πρώτα να τα βρω με 'μένα", μου ξεφουρνίζεις και νευριάζω. Αρχίδια! Αυτό που θες είναι μια γλυκιά ύπαρξη να σου γεμίσει το κενό σου με φιλιά και ιδρώτα, αυτό θες. Αλλά ξέρεις τι θα κάνεις όταν τη βρεις; Θα της πουλήσεις φούμαρα και ιδεολογία, θα της το παίξεις δύσκολος και σωστός, θα πηδηχτείτε, θα ρουτινιάσετε και δεν θα της πεις ποτέ ότι την αγαπάς. Και εκείνη θα σε κερατώσει με τον πρώτο έξυπνο που θα της το πει και καλά θα κάνει, γιατί και εκείνη έχει ανάγκη να το ακούσει. "Και εκείνη γιατί δεν το είπε ποτέ;"...Να'τη πάλι η σκιά.
Έχω ιδρώσει περισσότερο τώρα και κρυώνω λίγο. Μου φαίνεται ότι δίνω μία χαμένη μάχη. Αλλά σε αγαπάω. Θα συνεχίσω.
Εντάξει, την φάγαμε την Φροϋδική μας φρίκη με το παρελθόν, όλοι μας μεγαλώσαμε τελείως λανθασμένα. ΤΩΡΑ τι κάνουμε; Τώρα, που το παίρνουμε χαμπάρι. Δεν είναι μόνο το "Σ' αγαπώ", είναι όλη η αλήθεια μας που την θάβουμε κάτω από σκατά και σκιές. Κοίτα την γκόμενα από πίσω σου. Σ' αρέσει; Είναι μόνη της και διαβάζει το βιβλίο της. Φαίνεται γλυκιά, φρέσκια. Πήγαινε μίλα της. Πήγαινε πες της αλήθειες. Ότι θες να πιεις έναν καφέ μαζί της.
Γελάς ειρωνικά. Το σπαθί μου έχει στομώσει. Καιρός να κλείνω.


Ξέχασες να λες όλα εκείνα που έχεις μέσα στην καρδούλα σου, ξέχασες την αλήθεια σου και το ποιός είσαι. Έπαιξες ρόλους που δεν διάλεξες σε μία ξεπουλημένη παράσταση και τώρα συνεχίζεις αυτούς τους παρακμιακούς ρόλους γιατί είναι οι μόνοι που γνωρίζεις. Και θα συνεχίσεις να είσαι μόνος σου κολλητέ. Ναι, εννοείται ότι έχεις εμένα και τα φιλαράκια τα λοιπά, αλλά μόνος σου είσαι και το ξέρεις. Και κάποια στιγμή θα παντρευτείς και συ από λογική και από συνήθεια και μετά από χρόνια ο γιος σου θα κάθεται εδώ και θα αναρωτιέται γιατί είναι μόνος του. Και πίσω του μία όμορφη κοπέλα θα διαβάζει το βιβλίο της μόνη. Και εκείνη, μόνη της. Μόνοι μας. Για πάντα. Και ο χρόνος να περνάει.


Τελειώνω την αόρατη συζήτηση μας λίγο πριν φτάσεις κολλητέ. Έχω καπνίσει σαν φουγάρο γιατί θέλω να σου πω τόσα. Κάθεσαι γελαστός, θλιμμένα μάτια και βγάζεις το πακέτο με τα τσιγάρα σου. Σε παρατηρώ καθώς γυρνάς και κοιτάς την κοπελιά πίσω σου και μετά την ξεχνάς και γυρνάς σε εμένα.

Άναψε τσιγάρο και άκου με. Έχω κάτι να σου πω.

Σ' αγαπώ.

Sunday, August 27, 2006

Λεωφορεία το καλοκαίρι...


Και φυσικά τώρα που γυρίσαμε από διακοπούλες, ΤΩΡΑ είναι που θα ζεστάνει πιο πολύ. Θα ανέβει το θερμόμετρο στα ύψη (μάλιστα τέτοια ύψη που ΔΕΝ έχει ξαναπιάσει) και εσύ θα πρέπει να πας στη δουλίτσα σου στο κέντρο της Αθήνας....έχετε τύχει να κατέβετε ποτέ κέντρο Αθήνας με καύσωνα; Εννοώ με 42 βαθμούς; Όχι; Κρίμα. Γαμώ τις εμπειρίες.
Όχι, σοβαρά τώρα. Δεν μου τη σπάει η ζέστη, γιατί μ' ένα μπουκαλάκι νερό και λίγη υπομονή παλέυεται. Με τρελλαίνουν οι άνθρωποι στο κέντρο της Αθήνας. Όλοι αυτοί οι ασθματικοί κωλόγεροι που έχουν αποφασίσει να κατέβουν στο κέντρο για σουλάτσα και έχουν φυσικά την απαίτηση να σηκώνεσαι από την θέση σου όποτε τους βλέπεις. "Που πας ρε κακομοίρη;"...
Στραβωμένες φάτσες στα μετρό και στα λεωφορεία, μανάδες με παιδιά αγκαλιά, γύφτοι και αλβανοί, ιδρωμένοι και άπλυτοι πακιστανοί που στριμώχνονται σαν τις σαρδέλες. Αγχωμένοι μπουρτζόβλαχοι και ξεχασμένοι, μεθυσμένοι τουρίστες από Αντίπαρο που ψάχνουν την Αμοργό.
Αν κάνεις το λάθος να πάρεις λεωφορείο στην Πειραιώς, την έβαψες. Πρεζάκια και αλλοδαποί που συνωστίζονται και σε κοιτάνε περίεργα, σαν να σου λένε: "Τι τρέχει φιλαράκι; Δυσανασχετείς;" Τα ρούχα σου να κολλάνε πάνω σου, το βρακί σου να έχει γίνει τατουάζ πάνω στα σκέλια σου και συ υπομονετικά να αναρωτιέσαι πότε θα βρεις το κουράγιο να κουτουλίσεις αυτόν τον πούστη τον Αλβανό μπροστά σου που έχει την μασχάλη του μεσ' την μούρη σου και ο οποίος μόλις γυρνάει απ' την οικοδομή...
Οσάν άλλος Ρασκόλνικωφ σε πιάνει μισανθρωπία αλλά φταις; Ο γέρος μπροστά σου σε κοιτά με αηδία. "Τι σκατά θέλει;" σκέφτεσαι και πριν ο εαυτός σου προλάβει να απαντήσει ο γέρος λέει, λίγο πιο δυνατά απ' οτι χρειάζεται:"Νεαρέ, μήπως μπορείς να χαμηλώσεις το γουόκμαν σου;".
Α) Δεν είναι γουόκμαν τριμάλακα, mp3 player είναι.
Β) Και να το χαμηλώσω, εσύ μαλάκας θα μείνεις.
Γ) Άντε γαμίδια γαμώ τη ζέστη μου και τα λεωφορεία σας μέσα.

Sunday, August 13, 2006

Παραλίες και κατάνες


Είσαι με τον κολλητό σου, αραγμένοι πάνω στις πετσέτες, μόλις έχεις βγει από την θάλασσα. Φοράς το γαμάτο γυαλί ηλίου που πήρες ειδικά γι'αυτές τις διακοπές και στάζοντας ακόμα νερό, ανάβεις ένα τσιγάρο και αράζεις. Από τα φορητά ηχειάκια που είναι συνδεδεμένα με το mp3 player σου, ξεχύνονται οι Chemical Brothers, έτσι για να γουστάρουν και οι γκόμενες. Τσουγκρίζεις το μπυρόνι με τον κολλητό και ενώ είσαι έτοιμος να πιείς την πρώτη παγωμένη γουλιά, ξεκινάει η κόλαση.
Το μούλικο στην άκρη του νερού ετοιμάζεται να κάνει μία ηλίθια βουτιά στο επερχόμενο κυματάκι. Θέλει όμως να το κοιτάζει η μαμά του. "ΜΑΜΑΑΑΑΑΑ ΚΟΙΤΑΑΑΑ", ουρλιάζει λες και του δάγκωσε το κωλαράκι κάποιος μεγάλος λευκός. Η μαμά όμως δεν κοιτάζει. Όοοοχιιιι. Η μαμά -με το cosmopolitan ακουμπισμένο στην πλαδαρή κοιλίτσα της- μιλάει με την κολλητή στην διπλανή ξαπλώστρα για το μέγεθος του πέους του Brad Pitt και για το πόσο πρέπει να πόνεσε η Angelina όταν της έκανε το δικό της μούλικο.
Ο μικρός παίρνει χαμπάρι ότι τον αγνοούν. Εσύ παίρνεις χαμπάρι ότι το παίρνει χαμπάρι και βλαστημάς. Ο μούλος παίρνει βαθειά ανάσα.
"ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ. ΚΟΙΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ". Ενοχλημένα βλέμματα προς το μέρος του μικρού σατανά. "Δεν θα ξεμπερδέψουμε εύκολα", σκέφτονται όλοι. Η μαμά ακόμα δεν κοιτάζει. Αναλύει με την κολλητή, τα θετικά του πρωκτικού σεξ. Γελάει, φτιάχνει το μαγιώ που της έχει μπεί στη χαραμάδα της αλλά ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΕΙ. Ο μικρός τότε, παίρνει μία σημαντική απόφαση. Σταματάει και αυτός να κοιτάει τη μαμά του αλλά δεν παραδίδει τα όπλα. Βάζει λοιπόν τον αυτόματο πιλότο. "Θα κάτσω εδώ και θα ουρλιάζω μέχρι να με προσέξει. Τι διάολο; Αυτό το κόλπο έπιανε πάντα όταν ήμουνα βρέφος", σκέφτεται το βδελυρό μυαλουδάκι του.
"ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ." Ω να σου γαμήσω με το μπάσταρδο. Κοιτάς τον κολλητό και βλέπεις στο βλέμμα του ό,τι βλέπει και εκείνος στο δικό σου. Φόνο.
"ΚΟΙΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ". Κοίτα μωρή γαμιόλα το μούλικο. Λυπήσου μας. Αφήνεις την μπύρα κάτω και σβήνεις το τσιγάρο. Κοιτάς έντονα την μαμά, η οποία μιλάει με την κολλητή για αφροδισιακές συνταγές και για την γεύση του σπέρματος.
"ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ". Τώρα περισσότεροι κοιτάνε τη μαμά. Εκείνη απτόητη συνεχίζει την μπουρδολογία της. Βγάζεις το συμπέρασμα πως οι μανάδες πρέπει να κουφαίνονται μετά τη γέννα. Τώρα την κοιτάζει σχεδόν όλη η παραλία.
"ΚΟΙΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ". Βλέπεις το στόμα της μαμάς να περιγράφει τις λέξεις "...μου τον έχωσε πάνω στη κουζίνα...ένα θα σου πω: το'καψα το παστίτσιο...." και εκεί ακριβώς σπας. Τα πάντα γύρω κοκκινίζουν και μπαίνουν σε slow motion. Σηκώνεσαι αργά και βγάζεις κάτω από την πετσέτα την κατάνα (σπαθί samurai) που έχεις πάντα κρυμμένη εκεί. Την ξεθικαρώνεις και αφήνεις το φως του ήλιου να τρέξει πάνω στην λάμα της. Η ελπίδα ξυπνάει στα μάτια των γύρω. Βαδίζεις αργά προς το μέρος του μικρού που δεν έχει σταματήσει ακόμα να ουρλιάζει. Θα σταματήσει όμως.......
Η σκιά σου πέφτει πάνω στον μικρό. Σε κοιτάζει και παίρνει μία βαθειά ανάσα για να ξαναπατήσει την στριγγιά του. Και ΤΟΤΕ η λεπίδα τραγουδάει. Μία λάμψη σχίζει τον χώρο. ένα ΣΙΦ ακούγεται και το σύμπαν παγώνει. Όλα τα μάτια είναι πάνω σου. Η κατάνα είναι απλώμένη σαν προέκταση του χεριού σου, κανείς όμως δεν την έχει δει να κουνιέται. Κανείς δεν παρατηρεί την μικρή σταγόνα αίματος που τρεμοπαίζει στην άκρη της λεπίδας...
Το κεφάλι του μικρού πέφτει προς τα πίσω, μέσσα στο νερό. Ο αέρας που υπήρχε στα πνευμόνια του απελευθερώνεται από τον ακρωτηριασμένο λάρυγγα. Μετά το σώμα ακολουθεί το κεφάλι και πέφτει μ' ένα ΣΠΛΑΣ στο νερό. Ο κόσμος χειροκροτάει. Και ΤΟΤΕ η μαμά κοιτάει για πρώτη φορά προς το μέρος σου και βλέπει το σώμα του μικρού να λικνίζεται στα κύματα. Πάει να ουρλιάξει: "ΓΙΩΡΓΑΑΑΑΑΑΚΚΚΚΚΚΗΗΗ-". Αστραπιαία τραβάς το αστεράκι ninja που είχες κρυμμένο στο μαγιώ σου και το αφήνεις να πετάξει. Την βρίσκει στο δόξα πατρί και την καρφώνει στην ξαπλώστρα. Το cosmopolitan κυλαέι απ'την κοιλιά της και πέφτει στα βότσαλα. Το κοινό παραληρεί. Είσαι ο samurai θεός τους.
Η κολλητή παίρνει το φραπέ της και τρέχει χωρίς να βγάλει κιχ κατά τον ορίζοντα. Την αφήνεις να ζήσει γιατί έχεις κώδικα τιμής. Αυτό κάνει το κοινό σου να εκστασιαστεί. Γυμνές γκόμενες τρέχουν καταπάνω σου και αρχίζουν να σου φιλάνε τα χέρια και το σπαθί. Γονατίζουν μπροστά σου και αρχίζουν να σου κατεβάζουν το μαγιώ μπροστά σε όλους-
"Που είσαι ρε μαλάκα;" ρωτάει ξαφνικά ο κολλητός. Επανέρχεσαι στην πραγματικότητα με απότομα τρόπο. Ο ήλιος καίει ανελέητα. Το κύμα συνεχίζει τον ρυθμό του. Τώρα τα ηχειάκια παίζουν Tiesto.
"ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΚΟΙΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ", συνεχίζει ο μικρός. Η μαμά ακόμα να κοιτάξει. Κάποιοι μαζέυουν τις πετσέτες τους για να πάνε παρακάτω.
Βγάζεις τον Tiesto και βάζεις Slipknot-The blister exists.
Ποιός θα τολμήσει να παραπονεθεί για την καφρίλα; Όταν έχεις την κατάνα κάτω απ'την πετσέτα να περιμένει; Ανάβεις τσιγάρο.
Άντε γαμίδια.
Καλές διακοπές...

Friday, July 28, 2006

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΘΕΛΕΙ ΞΥΛΟ...


...είπε σε στιγμή χαλάρωσης κάποιος κολλητός και συνέχισε να πίνει το ποτό του. Ενίοτε, ρίχνει μία-δύο καλές στην δικιά του και κάθε φορά είναι η τελευταία. Και ΚΑΘΕ φορά τα πράγματα μεταξύ τους φτιάχνουν. Εκείνη δείχνει μεγαλύτερη κατανόηση (υποταχτικότητα μήπως;) και εκείνος γενικά κουλάρει από την γκρίνια της και την ανελέητη μουρμούρα της. Μέχρι την επόμενη φορά...
Και μένα μου'ρχονται εικόνες...βράδυ, νομίζω καλοκαίρι, φωνές και ουρλιαχτά από μέσα. Είμαι σε ηλικία που μπορώ και θυμάμαι, μπορώ και συγκρατώ πράγματα-κυρίως αυτά που δεν πρέπει. Τρέχω πανικόβλητος στο σαλόνι. Ένας άντρας κοπανάει το κεφάλι μιας γυναίκας στην πόρτα. Εκείνη ουρλιάζει και αυτός την βρίζει...απεγνωσμένα προσπαθώ να ξυπνήσω από αυτόν τον εφιάλτη αλλά ρε πούστη μου, μόλις σηκώθηκα από το κρεββάτι, δεν παίζει να κοιμάμαι. Πώς λοιπόν συνεχίζεται αυτός ο εφιάλτης; Πώς ακούγονται ΤΟΣΟ αληθινά αυτά τα χαστούκια; Πώς θα πείσω τον οκτάχρονο εαυτό μου, ότι αυτή δεν είναι η μάνα μου;
Βαθειά μέσα μου εκείνο το βράδυ, με αφέλεια και πίστη ενός μικρού παιδιού, πήρα έναν όρκο που με την βοήθεια του θεού δεν έχω πατήσει μέχρι σήμερα. Να μην γίνω ποτέ αυτός ο άντρας του εφιάλτη, τουλάχιστον σ'αυτό το θέμα γιατί σε πολλά άλλα....Και πόσες φορές δεν θέλησα να πατήσω τον όρκο αυτόν. Στιγμές που οι γυναίκες όντως θέλουν ξύλο. Στιγμές που η πουτανιά που κρύβεται στο DNA τους, ξεχυλίζει και σε τρελλαίνει. Το μόνο που χρειάζεται όμως για να κρατηθώ, είναι να φέρω στο μυαλό μου εκείνα τα ουρλιαχτά. Τη μυρωδιά από δάκρυα πάνω σε μαξιλάρια και τις στριγκιές της αδερφής μου. Το μόνο που χρειάζομαι για να φανώ άντρας, είναι να θυμάμαι το πρόσωπο ΕΚΕΙΝΟΥ του άντρα: βγαλμένο από κάποιον πίνακα του Giger. Να θυμηθώ πως πάνω από εκείνα τα ουρλιαχτά της μάνας μου, πιό δυνατά ήταν τα δικά μου....
Αυτός που πρωτοείπε πως οι γυναίκες θέλουν ξύλο (ένα χεράκι το χρειάζονται και άλλα τέτοια) να ξέρει ότι του κατουράω τον τάφο και άμα έχω πιει και αρκετές μπύρες, του σβήνω και το καντηλάκι.
Σ'εσάς τις γυναίκες τώρα. Εσάς που τρώτε ξύλο. Όχι δεν μιλάω για ΕΝΑ χαστούκι πάνω σε τρελλά νεύρα μέσα στα 10 χρόνια, μιλάω για εσάς που ΤΡΩΤΕ ΞΥΛΟ. ΜΑΖΕΥΤΕ ΤΑ! ΔΡΟΜΟ! Πιο απλό, δεν μου επιτρέπει το keyboard μου να το γράψω. Ξεφτυλίζετε όποιο νόημα μπορεί να προσδώσει κανείς στη λέξη αγάπη με το να μένετε μαζί του. Αν έχετε παιδιά, ακόμα χειρότερα. Θα έπρεπε να είσασταν αρκετά έξυπνες ώστε να φύγετε πριν καν πέσει η πρώτη σφαλιάρα. Δεν έχει "μα" και "άλλη μία ευκαιρία". Η κάθε μέρα υπομονής για εσάς, είναι μία ακόμα ημέρα παράνοιας για τα παιδιά.
Και σε 'σένα ρε κολλητέ, που τελειώνεις το ποτό σου απέναντι μου και γω προσπαθώ να χαμογελάσω μπας και φανεί η αηδία μου. Σου ορκίζομαι σ'εκείνον τον οκτάχρονο, ότι αν μου ξανάρθεις με τέτοιο κατόρθωμα για να αφηγηθείς, θα είναι η τελευταία φορά που θα τα πούμε...στ'ορκίζομαι στις ουλές που διαγράφουν την καρδιά μου. Τότε ήμουνα μικρός για να κάνω κάτι. Τώρα....μαύρο φίδι που σ'έφαγε και σε ξέρασε.
Και τελευταία, σε όλους εσάς που τυχαία μπήκατε σε αυτό το blog και "τυχαία" συμβαίνει να σηκώνετε και το χεράκι σας σε γυναίκες. Ή σε ζώα. Ή σε άλλους άντρες πιό αδύναμους. Μία ερώτηση από εμένα με πολλή αγάπη: πότε βρε κακομοίρηδες θα πάρετε χαμπάρι ότι αυτοί που βαράτε, είστε εσείς με άλλο πρόσωπο;
Πάω για ύπνο-ύπνο σε ραγισμένα τσόφλια ενός αυγοθεού. Ουφ, τα'πα κι'απόψε...η ευχή μου στα οκτάχρονα, σαν προσευχή την στέλνω, από καρδιάς: όνειρα γλυκά μανάρια μου και τίποτα να μην ταράξει τον ύπνο σας. Ούτε απόψε, ούτε ποτέ.....